Zona. Trylogia (barwione brzegi)

Są książki, które się czyta. Są też takie, które się przeżywa. Trylogia „Zona” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.

Pierwszy tom wrzuca czytelnika w samo serce Zony – miejsca, gdzie prawa fizyki od dawna przestały obowiązywać, a każdy kolejny krok może okazać się ostatnim. Poznajemy bohaterów próbujących przetrwać w świecie pełnym anomalii, artefaktów i śmiertelnych zagrożeń, gdzie zaufanie jest towarem równie cennym jak amunicja.

Druga część rozwija historię i pokazuje, że największym zagrożeniem nie zawsze jest sama Zona. Relacje między ludźmi, ich motywacje i konsekwencje wcześniejszych decyzji nabierają jeszcze większego znaczenia, a stawka rośnie z każdą stroną.

Finał trylogii spina wszystkie wątki w satysfakcjonującą całość. Odpowiedzi pojawiają się stopniowo, ale autor nie odbiera Zonie jej największego atutu – tajemnicy.

Największą siłą tej trylogii jest klimat. Gęsty, lepki od napięcia i nieustannie przypominający, że tutaj nikt nie jest bezpieczny. Gołkowski nie opisuje Zony – on pozwala ją poczuć.

Czytając, miałem wrażenie, że cofnąłem się do czasów młodości. Do długich wieczorów spędzanych przy grach osadzonych w postapokaliptycznych światach, kiedy monitor rozświetlał pokój, a każda wyprawa w nieznane była mieszanką ekscytacji i niepokoju. Ta trylogia obudziła dokładnie te same emocje.

Ogromnym atutem są również bohaterowie. Daleko im do nieskazitelnych herosów. Popełniają błędy, kierują się instynktem, czasem egoizmem, a mimo to trudno przestać im kibicować. Dzięki temu świat przedstawiony wydaje się autentyczny, a każda decyzja ma swoją wagę.

Jeśli wychowaliście się na klimatach opuszczonych kompleksów, tajemniczych anomalii, wojskowych ruin i nieustannego poczucia zagrożenia, „Zona” będzie dla Was czymś więcej niż kolejną serią. To literacki bilet do świata, z którego trudno wrócić. A kiedy już zamkniecie ostatni tom, przez chwilę będziecie mieli ochotę jeszcze raz założyć plecak, sprawdzić magazynek i ruszyć w głąb Zony.

Polecam wyjątkowo mocno