Anielski puch

Trzy kobiety, trzy pokolenia, trzy serca poszukujące miłości. Czy brak szczęścia do związków to kwestia pecha? Są zaradne, związane ze sobą i choć mężczyźni nigdy nie gościli w ich życiu na dłużej, marzą o prawdziwym, szczerym i stałym uczuciu, ale nie chcą się do tego otwarcie przyznać.

"Anielski puch", moja pierwsza książka przeczytana w tym roku, choć nie pierwsza czytana pozycja autorstwa Mariki Krajniewskiej, obfituje w emocjonalne zawirowania, tęsknotę, wzruszenie, samotność, ale również dużo miłości, choć nie każde uczucie, choćby najsilniejsze, ma szansę na przyszłość.

Trudno odnaleźć szczęście, jeśli wzrasta się w pewnych wzorcach, które później również się powiela. Historia niestety lubi się powtarzać.

Ujęła mnie relacja Anny z Natalią, choć iście anielska cierpliwość i wyrozumiałość Anny nieustannie mnie zaskakiwała. Niestety żadna z przedstawionych postaci nie wydała mi się szczególnie interesująca. Chwilami miałam też lekki mętlik w głowie, gubiąc się w tym, z perspektywy której bohaterki opisywane są wydarzenia.

Ja wiem, że to literatura obyczajowa, że tu istotne są emocje, uczucia, wartości, postawy, ale nie kupuję wielkiego uczucia, które nagle rodzi się i wybucha między dwojgiem ludzi w ciągu kilkunastu dni.

Pomijając trochę zastrzeżeń i niedociągnięć książkę czytało mi się bardzo szybko i całkiem przyjemnie. Jako zimowa, lekka lektura, stanowiąca odskocznię od kryminałów i thrillerów może być.

Anielski puch, jak cudownie to brzmi, jeszcze lepiej kojarzy się z ciepłem, czymś dobrym i przyjemnym.

Książkę otrzymałam w wigilijny poranek, jednak przygotowania do świąt, nie pozwoliły mi zabrać się za nią od razu. Święta to czas bliskości, rodzinnych spotkań, śpiewania kolęd, obdarowywania prezentami i dzielenia się opłatkiem. Te święta, były jednak tak bardzo inne od tych wszystkich w moim życiu, bo ograniczenia nie pozwoliły na spotkania w większym gronie najbliższych. Jednak dało się wszystko w miarę ogarnąć. Na czytanie znowu zabrakło czasu, zbliżał się Nowy Rok, więc postanowiłam bardziej się zmobilizować i wziąć za czytanie.

Anielski puch, to historia Zofii, Anny i Natalki. Trzy kobiety połączone więzami rodzinnymi, trzy pokolenia kobiet które pragną miłości a niestety los w tej kwestii nie był dla nich łaskawy. Każda z nich nie odnalazła dotychczas wielkiej miłości. Zofia całe życie tęskniła za matką która ją opuściła, Anna pozostawiona przed laty przez męża, stroni od mężczyzn i nie chce ułożyć sobie życia na nowo, już nie wierzy że może być jeszcze kochana. Natalka ulega swemu sercu i zakochuje się w nieodpowiednim chłopaku, co z tego może wyniknąć?

Pomimo tych wszystkich przeciwności losu, które spotykają kobiety, one podtrzymują rodzinną tradycję i co roku piszą list do Świętego Mikołaja, prosząc go o spełnienie ich marzeń. Czy zbliżające się Święta zmienią coś w ich życiu? Czytając powieść Mariki Krajniewskiej, na początku trochę nie mogłam się odnaleźć. Historia była przedstawiona przez każdą z bohaterek i trochę gubiłam się, kto teraz opowiada. Po jakimś czasie nie było już z tym problemu, jednak niektórym może to bardzo przeszkadzać. Tradycja pisania listów do Mikołaja przez dorosłe już osoby, też była trochę nieprawdopodobna, ale nie niemożliwa. Święta to piękny czas i wszystko może się zdarzyć. Książkę czytało się bardzo przyjemnie. Żałuję że nie przeczytałam jej jeszcze przed Świętami Bożego Narodzenia co z pewnością pozwoliło by, spojrzeć na całą historię jeszcze bardziej nastrojowo.