Aurora

Komisarz Aleksander Aresowicz i prokurator Nina Karmel mają ze sobą współpracować. Muszą wytropić seryjnego mordercę. Zmasakrowane zwłoki, do których zostali wezwani, zostają odnalezione w zabytkowej zabrzańskiej kopalni Guido. Zamordowany mężczyzna trzyma w rękach plik niemieckich marek i zdjęcie kobiety. Na ścianie narysowany jest pentagram. Okazuje się, że ofiarą jest syn wpływowej osoby na Śląsku. Wszystkie ślady prowadzą do lat 90-tych, gdzie w mroczne interesy były zamieszane służby PRL- u i nowe trzeciej RP. Gdy przy kolejnych zwłokach odnajdują to samo co przy pierwszych, sprawa robi się bardzo poważna.

W tej historii przeszłość miesza się z teraźniejszością. Klimat jest duszny i wciągający. Książkę czyta się bardzo szybko, krótkie rozdziały, ciekawe dialogi. Fabuła kręci się wokół morderstwa w kopalni i niewyjaśnionych spraw sprzed lat. To historia o brutalnych układach, tajemnicach sprzed lat 90-tych i wpływach ludzi, którzy powinni od dawna być w więzieniu, ale zamiast tego dalej pociągają za sznurki

Autorka świetnie łączy wątki kryminalne z pikantnym i pełnym napięcia romansem między śledczymi. Oprócz intrygi mamy tu dużą dawkę humoru, genialnych dialogów. Są tu także gorące sceny bez przesadnej wulgarności. Książkę polecam każdemu 18+, kto lubi dobry kryminał z pazurem.

Aurora - thriller psychologiczny, Ares + Nina = sarkazm, ironia, duża dawka humoru – a to gwarancja zarwanej nocy.

Kopalnia, impreza dla elity, morderstwo i ogrom niewiadomych. Będzie tajemniczo, będzie chemia u bohaterów i będzie akcja!

Świst, ty się martwisz, czy zaskoczysz czytelnika? Chociaż znam twoje pióro, to niezmiennie mnie fascynujesz. To już twoja 20. książka, a ty tu sypiesz dalej takie teksty, że boki zrywać, plus zapodajesz takie akcje, tajemnice i mega historię, że nic tylko opada kopara, serce wali, a czytelnik idzie w to jak ćma do światła i „wyjść” nie chce, a gdy historia się kończy, to tak cholernie chce się więcej, że k...wica strzela, że trzeba czekać na kolejne arcydzieło, co je tam gdzieś Świstowa tworzy. Ale no cóż... pisz, pisz, ja czekam, bo warto, cholernie warto. POLECAM!!!

„Aurora” Pauliny Świst to historia, która od pierwszych stron wciąga w mroczny klimat pełen niedopowiedzeń, tajemnic i sekretów skrywanych przez lata. Wszystko zaczyna się od makabrycznego odkrycia w podziemiach kopalni Guido. Brutalna zbrodnia, niepokojące symbole i ślady prowadzące w głąb przeszłości sprawiają, że śledztwo szybko nabiera znacznie większego wymiaru niż początkowo mogłoby się wydawać.

Komisarz Aleksander Aresowicz i prokurator Nina Kermel stają przed zadaniem rozwikłania sprawy, w której niemal każdy trop prowadzi do kolejnych pytań. Autorka stopniowo odsłania przed czytelnikiem sieć powiązań, dawnych zależności i skrzętnie ukrywanych faktów. Dzięki temu napięcie utrzymuje się przez całą lekturę, a atmosfera niepewności skutecznie zachęca do przewracania kolejnych stron.

Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie i dokładnie takiej rozrywki oczekiwałam. Dodatkowym atutem okazało się dla mnie miejsce akcji. Miałam okazję odwiedzić kopalnię Guido, dlatego opisywane lokalizacje były mi szczególnie bliskie. Co więcej, wydarzenia rozgrywają się w regionach położonych niedaleko mojego miejsca zamieszkania, przez co cała historia wydawała się jeszcze bardziej autentyczna i działała na wyobraźnię.

„Aurora” to propozycja dla osób, które lubią kryminały z gęstą atmosferą, zagadkami zakorzenionymi w przeszłości i bohaterami próbującymi dotrzeć do prawdy za wszelką cenę. Nie jest to książka, która rewolucjonizuje gatunek, ale zapewnia solidną dawkę rozrywki i skutecznie przyciąga uwagę czytelnika aż do finału.

Prokurator Nina Kermel i komisarz Aleksander Aresowicz otrzymują sprawę morderstwa w kopalni Guido. Trupem okazuje się syn wpływowego człowieka na Śląsku. Jednak całe śledztwo będzie musiało odnieść się do głębokiej przeszłości.

„Aurora” to powieść z gęstą atmosferą, interesującymi wątkami i charakternymi bohaterami. Czyta się szybko, więc to dobra lektura na nadchodzący wakacyjny czas.

Dwoje śledczych, którzy muszą razem współpracować, starają się usilnie, by prywatne relacje nie miały wpływu na ich zawodowy profesjonalizm. Od samego początku główni bohaterowie są dla mnie trzonem tej powieści. Drocząca się para sprawia, że aż iskrzy od soczystych spojrzeń, ale i od rzetelności prowadzonego dochodzenia, którą przekładają nade wszystko. Nina Kermel – silna kobieta, pani prokurator z jajami i mózgiem wzbudza sympatię, skutecznie poruszając się w świecie brutalnych zbrodni. Bohaterowie nie szczędzą sobie uszczypliwości, ciętej riposty, przekleństw. Pokręcona relacja romantyczna, dialogi epatujących napięciem seksualnym, dodają pikanterii. Fabuła prowadzona jest z perspektywy kobiety, jak i mężczyzny, co daje pełen obraz ich relacji.

„Aurora” to kryminał łączący w sobie przeszłość z lat dziewięćdziesiątych ze zbrodnią, która jest nierozerwalna z nimi związana. Sceneria kopalni, Zabrze, Śląsk, gwara, którą posługują się bohaterowie, tworzą oryginalną całość, nadając niepowtarzalnego charakteru historii. Legenda, sprzed lat, krążąca w kopalnianych czeluściach, nadaje sprawie kryminalnej dodatkowych efektów. Ognista relacja damsko-męska przeplata się ze śledztwem, dając przyjemne tło obyczajowe. Bardzo dobrym zabiegiem fabularnym był powrót do przeszłości, ściąga uwagę, zamykając klamrą wszystkie wydarzenia. Spaja intensywnie tropy, którymi raczy nas autorka.