Chmuroręki i Ogniousty

Wpierw powiem wam, że książka należy do rodzaju tych wciągających, którą czyta się z wielką lekkością. Wydarzenia potrafią być tutaj zawrotne, gdyż wpierw poznajemy rodzinę w której matka bliźniaków umiera, a ojciec nie potrafi się po tym pozbierać. To było bardzo wzruszające, zwłaszcza, że obaj chłopcy byli dziećmi Polki i Japończyka, więc zamiast poznać jacy są, inni zaczęli wyśmiewać ich wygląd i opowiadać niestworzone rzeczy na ich temat. Chłopcy byli identyczni pod względem wyglądu, ale totalnie różni jeśli chodziło o ich charaktery. Jeden z nich był prawdziwym odkrywcą, który wszystko miał w pokoju poukładane, lekcje zawsze odrobione i rozmowa z nim toczyła się jak z kimś wykształconym. Drugi nieśmiały i buntowniczy duch, który kochał obserwacje burz i wszystko co się z nimi wiązało przejawiało wygląd jego pokoju oraz zachowania. Miał niską pewność siebie, gdyż wciąż żył w cieniu brata, dlatego to jego dopadały szkolne dryblasy. W pewnym jednak momencie ojciec postanowił, że muszą się wyprowadzić do miejsca skąd pochodził. Roztrzepany bliźniak poczuł się oszukany, gdyż pominięto go w tej rozmowie. Gdzieś w międzyczasie pojawiła się postać pewnej dziewczyny, która zacznie interesować się jednym z nich. Sugerując się ich młodzieńczym wiekiem, padnie dużo zwyczajnych i prostych pytań, które mają na celu ukazanie faktu, że nie ma głupich pytań, jeśli zadający je nie zna na nie odpowiedzi. Również podobało mi się to, że kiedy coś się tutaj wydarzyło, to następnego dnia nie zaprzątało im głowy. Młodzi ludzie potrafili zamykać rozdział gniewu, gdyż nie widziano sensu w podtrzymywaniu go. Tak naprawdę dużo więcej zaczęło się w momencie w którym odwiedzili matkę ich ojca. Tutaj autorka skupiła się na ukazaniu Japonii od strony ich wierzeń oraz tradycji, czy wystroju wnętrz. Postacie zaczęli poznawać nowe rzeczy o których wcześniej nie mieli pojęcia oraz fakcie, że każdy z nas jest wyjątkowy. Niekoniecznie każde wydarzenie będzie tutaj prawdziwe, ale właśnie na tym polega fantazja, na wyobraźni:-) Myślę, że osoby bez wiary w siebie, którzy czują się tymi drugimi oraz którzy kogoś stracili dobrze by im zrobiło przeczytanie tej książki. Wydaje mi się, że to nie koniec ich przygód, choć możliwe jest też, że resztę historii powinniśmy wymyśleć już sami:-)

Wpierw powiem wam, że książka należy do rodzaju tych wciągających, którą czyta się z wielką lekkością. Wydarzenia potrafią być tutaj zawrotne, gdyż wpierw poznajemy rodzinę w której matka bliźniaków umiera, a ojciec nie potrafi się po tym pozbierać. To było bardzo wzruszające, zwłaszcza, że obaj chłopcy byli dziećmi Polki i Japończyka, więc zamiast poznać jacy są, inni zaczęli wyśmiewać ich wygląd i opowiadać niestworzone rzeczy na ich temat. Chłopcy byli identyczni pod względem wyglądu, ale totalnie różni jeśli chodziło o ich charaktery. Jeden z nich był prawdziwym odkrywcą, który wszystko miał w pokoju poukładane, lekcje zawsze odrobione i rozmowa z nim toczyła się jak z kimś wykształconym. Drugi nieśmiały i buntowniczy duch, który kochał obserwacje burz i wszystko co się z nimi wiązało przejawiało wygląd jego pokoju oraz zachowania. Miał niską pewność siebie, gdyż wciąż żył w cieniu brata, dlatego to jego dopadały szkolne dryblasy. W pewnym jednak momencie ojciec postanowił, że muszą się wyprowadzić do miejsca skąd pochodził. Roztrzepany bliźniak poczuł się oszukany, gdyż pominięto go w tej rozmowie. Gdzieś w międzyczasie pojawiła się postać pewnej dziewczyny, która zacznie interesować się jednym z nich. Sugerując się ich młodzieńczym wiekiem, padnie dużo zwyczajnych i prostych pytań, które mają na celu ukazanie faktu, że nie ma głupich pytań, jeśli zadający je nie zna na nie odpowiedzi. Również podobało mi się to, że kiedy coś się tutaj wydarzyło, to następnego dnia nie zaprzątało im głowy. Młodzi ludzie potrafili zamykać rozdział gniewu, gdyż nie widziano sensu w podtrzymywaniu go. Tak naprawdę dużo więcej zaczęło się w momencie w którym odwiedzili matkę ich ojca. Tutaj autorka skupiła się na ukazaniu Japonii od strony ich wierzeń oraz tradycji, czy wystroju wnętrz. Postacie zaczęli poznawać nowe rzeczy o których wcześniej nie mieli pojęcia oraz fakcie, że każdy z nas jest wyjątkowy. Niekoniecznie każde wydarzenie będzie tutaj prawdziwe, ale właśnie na tym polega fantazja, na wyobraźni:-) Myślę, że osoby bez wiary w siebie, którzy czują się tymi drugimi oraz którzy kogoś stracili dobrze by im zrobiło przeczytanie tej książki. Wydaje mi się, że to nie koniec ich przygód, choć możliwe jest też, że resztę historii powinniśmy wymyśleć już sami:-)