Dom na Groblach

Kraków, XIX wiek. Miasto pełne kontrastów, tajemnic i historii, które potrafią złamać niejedno serce…

„Dom na Groblach” autorstwa Wiktorii Gische to powieść, która od pierwszych stron zabiera czytelnika w świat dawnych salonów, rodzinnych sekretów i wyborów, które mają swoją cenę.

Poznajemy siostry Krzeszowskie — Ludmiłę i Wandę. Dwie zupełnie różne osobowości, dwa spojrzenia na życie. Starsza z nich marzy o spokojnej przyszłości u boku ukochanego i z zaangażowaniem przygotowuje się do ślubu. Młodsza natomiast jest bystra, odważna i zdecydowanie bardziej świadoma świata, który ją otacza — świata pełnego ograniczeń wobec kobiet.

Sielanka jednak szybko się kończy.

Rodzinne tajemnice wychodzą na jaw, a decyzje ojca pociągają za sobą lawinę dramatycznych wydarzeń. Zerwane zaręczyny, długi, nieoczekiwane propozycje i nagłe zwroty akcji sprawiają, że życie Krzeszowskich zaczyna się rozpadać. A kiedy wydaje się, że sytuacja powoli wraca na właściwe tory — dochodzi do tragedii, po której Ludmiła znika bez śladu.

W tym samym czasie Kraków ogarnia strach.

Ktoś brutalnie morduje młode kobiety, a śledztwo staje się coraz bardziej skomplikowane.

Co jeszcze ciekawsze podejrzenia o dokonanie zbrodni padają na dawnego stajennego rodziny Krzeszowskich- Antona Kozłowskiego.

Czy słusznie?

Sprawą zajmuje się Iwo Biron — mężczyzna, który wbrew oczekiwaniom rodziny wybrał własną drogę. Jego los szybko splata się z Wandą, która nie zamierza czekać bezczynnie i sama zaczyna szukać zaginionej siostry.

Choć ich relacja od początku jest pełna napięcia, uszczypliwości i niedopowiedzeń, z czasem między nimi zaczyna rodzić się coś więcej… coś, co dojrzewa powoli, w cieniu niebezpieczeństwa i trudnych wyborów.

To historia o miłości — tej pierwszej, naiwnej, ale też tej trudnej i wymagającej

O sekretach, które potrafią zniszczyć wszystko, co wydawało się pewne O prawdzie, do której droga bywa bolesna i niebezpieczna

Najbardziej porwała mnie postać Wandy — dziewczyny, która nie boi się mówić tego, co myśli, i działać wbrew schematom swojej epoki. Jej odwaga, upór i wrażliwość sprawiają, że to właśnie ona najmocniej zostaje w pamięci.

Ogromnym atutem książki jest także klimat — Kraków ukazany jako miasto pełne kontrastów: eleganckie salony i mroczne zaułki, plotki ważniejsze niż fakty i społeczne zasady, które potrafią przekreślić czyjeś życie w jednej chwili.

Autorka świetnie łączy wątki obyczajowe, romantyczne i kryminalne, dzięki czemu historia nie zwalnia tempa, a kolejne wydarzenia potrafią naprawdę zaskoczyć.

„Dom na Groblach” to historia o kobietach, które próbują odnaleźć swoje miejsce w świecie pełnym ograniczeń. O wyborach, które nie zawsze są łatwe. I o tym, że czasem największą odwagą jest zawalczyć o prawdę — nawet jeśli jej cena okazuje się bardzo wysoka.

Dodam tylko, że książka jest pierwszą częścią cyklu i już nie mogę się doczekać jej kontynuacji.

Pierwsze spotkanie z prozą Wiktorii Gische zapamiętałam dzięki wcześniejszej dylogii. Już wtedy zachwycił mnie styl autorki, dojrzały i przepełniony emocjami, a jednocześnie niosący w sobie spokój i szacunek wobec historii. W powieści „Dom na Groblach” ponownie znalazłam to, co w twórczości Wiktorii Gische cenię najbardziej: bogactwo wiedzy podanej z wyczuciem, piękny język, głębię uczuć i realistycznie oddany klimat minionych czasów. Ta książka nie była dla mnie tylko kolejną lekturą, lecz doświadczeniem, które porusza i zostaje w sercu. Autorka znów udowodniła, że potrafi tworzyć opowieści, które łączą historię, emocje i tajemnicę w jedną, niepowtarzalną całość. „Dom na Groblach” całkowicie mnie wciągnął w XIX-wieczny Kraków, w świat pełen tajemnic, skomplikowanych relacji i emocji, o których trudno zapomnieć.

Wiktoria Gische znakomicie oddała atmosferę XIX-wiecznego Krakowa, miasta pełnego kontrastów, gdzie eleganckie salony przeplatały się z ciasnymi zaułkami, gdzie plotki ważyły więcej niż fakty, a jeden skandal mógł zniszczyć życie. To tło nadaje historii wyjątkowego charakteru i sprawia, że lektura staje się nie tylko literacką przygodą, ale też podróżą w czasie.Historia płynnie łączy wątki romantyczne, dramatyczne i kryminalne, tworząc opowieść, która wciąga i trudno się od niej oderwać.

Moim zdaniem „Dom na Groblach” to historia pełna uczuć, sekretów i ograniczeń narzuconych przez społeczeństwo, opowiadająca o kobietach, które próbują odnaleźć swoje miejsce w świecie, w którym przeszłość wciąż wpływa na teraźniejszość. Książka zapewniła mi nie tylko przyjemność z lektury, ale też poczucie podróży w czasie, pozostawiając pytania o granice odwagi i cenę prawdy.

Państwo Krzeszowscy przygotowują się do ślubu starszej z córek. Przygotowania przerywają kłopoty w jakie wpada głowa rodziny. Hazard najczęściej kończy się długami, a w tym przypadku nie tylko. Ludmiła będzie musiała porzucić świat jaki zna by na nowo poukładać sobie życie. Jej młodsza siostra, niepokorna Wanda zmuszona jest by rozpocząć nauki u urszulanek. Młody Iwo Biron pragnie zostać policjantem, trafia się mu okazja by pokazać co potrafi bo w Krakowie grasuje morderca.

To nie jest pierwsza książka autorki, którą miałam okazję czytać i cóż, nie zawiodłam się. Jak w poprzednich i tutaj mogłam liczyć na świetnie nakreślone tło historyczne, ówczesne obyczaje i fabułę oddającą klimat tamtej epoki. Posłuszeństwo dzieci wobec rodziców, wykluczenie z grupy społecznej jeśli tylko postąpi się nie tak jak "powinno". Trudna sytuacja kobiet bardzo powoli rozpoczynających walkę o swoje prawa. Tutaj jedna z bohaterek, młoda Wanda świetnie oddaje ducha tej walki, chociaż w pewnym sensie daje też posłuch rodzicom, darząc ich szacunkiem. Iwo chce żyć po swojemu, wbrew woli ojca, jednak czy będzie to możliwe?

Ludmiła przechodzi przemianę symbolicznie grzebiąc to co było i wkraczając w nieznany jej świat. Musi wiele przejść by bliscy zrozumieli co jest najważniejsze.

Podoba się mi to, że zarówno kryminalny jak i obyczajowy wątek rozpoczęty w powieści jest dokończony, a bohaterowie nie mają jakiś niezałatwionych spraw. Zazwyczaj wielotomowe książki kończą się w najmniej odpowiednim momencie, tutaj tak nie jest. To i tak nie zmienia faktu, że będę wyglądała dalszych części tej serii. Polecam.

(...) Edmund Krzeszowski swoimi działaniami doprowadził rodzinę do nieciekawej sytuacji finansowej. W skutek tego również ślub starszej córki, Ludmiły, prawdopodobnie nie dojdzie do skutku. Krzeszowscy zostają wzięci na języki w towarzystwie krakowskiej elity, a ich córki nie są już pannami z którymi chciano by wiązać przyszłość matrymonialną, gdyż ich opinia została mocno nadszarpnięta. Jednak ani Wanda ani Ludmiła nie są tym jakiś specjalnie zmartwione. Mają większe problemy. Gdy obie pod wpływem wyjątkowo nie miłych okoliczności postanawiają zamieszkać w Krakowie, odkrywają, że nie jest to całkiem bezpieczne miasto. A powodem tego staje się seryjny morderca kobiet...

"Dom na Groblach" to osadzona w XIXwiecznym Krakowie, opowieść o kobiecej doli, w której konwenanse niczym przyciasny gorset, trzymają w sztywnych ramach czyniąc życie kobiety nierzadko koszmarem. Znajdziemy tu ogrom uczuć, emocji, które bez względu na czasy zawsze pozostają niezmienne. Pierwsze zauroczenia, niespełnione pragnienia, tęsknoty, walka o to, by móc iść własną drogą. Fascynująca fabuła wciągnęła mnie już od pierwszej strony, a wątek kryminalny, który początkowo zdaje się być jedynie tłem, wysuwa się niemal na pierwszy plan, by trzymać w napięciu i zaskoczyć w najmniej oczekiwany sposób.

Książka z gatunku tych, których najchętniej nie chciałoby się skończyć czytać, a jednocześnie niecierpliwie wyczekuje się finału. Wchodząc do świata Wandzi i Ludki, możemy posmakować ten wyjątkowy klimat minionych wieków, który został przez autorkę tak autentycznie oddany, że aż momentami czułam go niemal namacalnie. Stukot kopyt na wybrukowanej drodze, szelest strojnych sukien, blask świec czy mróz szczypiący w policzki podczas spaceru. Wędrowałam ulicami Krakowa, tak dobrze mi znanymi, a dzięki powieści odkrywanymi na nowo, poznając jego dawne oblicze, które nie zawsze mi się podobało. Jeśli chodzi o kreację bohaterów, zdobyła moje serce. Konkretni, z charakterem, niepozbawieni humoru, pełni wad i zalet, zżyłam się z nimi jak z dobrymi znajomymi. Jednym kibicowałam, inni burzyli krew w żyłach, ale żaden nie pozostał mi obojętnym. Tym bardziej cieszy mnie fakt, że będzie kontynuacja tej historii.

Dom na Groblach to powieść, która wciąga od pierwszych stron, bo Wiktoria Gische potrafi tchnąć życie w miejsca tak mocno, że czytelnik czuje ich zapach, klimat i pulsujące w ścianach historie. Krakowski dom staje się tu nie tylko tłem, lecz niemal równorzędnym bohaterem — milczącym świadkiem losów rodziny Krzeszowskich, którzy przez lata wypełniają go radościami, pretensjami, sekretami i nieoczywistą czułością. Autorka z czułością, ale i sporą dawką realizmu przedstawia kolejne pokolenia Krzeszowskich, pokazując ich słabości, ambicje i emocjonalne rany, które czasem leczy jedynie upływ czasu. Dzięki temu bohaterowie stają się bardzo ludzcy — jedni próbują uciec od dziedzictwa nazwiska, inni noszą je jak ciężar albo jak dumę, zależnie od dnia i wspomnień. Wielkie wydarzenia historyczne przewijają się w tle, ale to codzienne wybory rodziny i ich wzajemne relacje definiują, kim naprawdę są. „Dom na Groblach” zachwyca nostalgicznym klimatem, ale także intymnością, z jaką Gische opisuje rodzinne więzy — pełne miłości, niedopowiedzeń i nieustannych prób zrozumienia siebie nawzajem. Ta książka zostaje w czytelniku na długo, jak dom, do którego wraca się nie dlatego, że trzeba, ale dlatego, że wciąż coś w nim woła po imieniu.