Dziewczyna z jeziora

Dziewczyna z jeziora Joanny Parasiewicz to książka, po którą sięgnęłam z konkretnymi oczekiwaniami, ale muszę przyznać, że otrzymałam znacznie więcej, niż się spodziewałam. Znalazłam tutaj wszystko, czego szukam w dobrej historii: tajemnicę, niezwykły klimat, ciekawych bohaterów, wydarzenia z przeszłości, które nie pozwalają o sobie zapomnieć, a także delikatną nutę nadprzyrodzoności, sprawiającą, że podczas lektury cały czas towarzyszyło mi poczucie niepokoju. Joanna Parasiewicz umieściła akcję książki na Mazurach, ale nie pokazuje ich wyłącznie jako miejsca pięknego i spokojnego. W tej powieści jezioro skrywa tajemnicę, a otaczająca je przyroda zamiast dawać poczucie bezpieczeństwa sprawiała, że zaczynałam się zastanawiać, co tak naprawdę wydarzyło się tutaj przed laty. Bardzo podobał mi się ten klimat. Autorka potrafiła stworzyć atmosferę, w której pozornie zwyczajne miejsca zaczynają mieć swoje drugie oblicze. Dziewczyna z jeziora to jedna z tych powieści, przy których pozwoliłam prowadzić się autorce i razem z nią odkrywać sekrety ukryte wśród mazurskich jezior.

To powieść, którą trudno jednoznacznie przypisać do jednego gatunku. Z jednej strony jest to thriller, ale autorka połączyła w nim również historię, delikatną nutę grozy oraz nawiązania do słowiańskich wierzeń. Nie zabrakło także wątku śledztwa, który dodaje powieści kryminalnego charakteru, a codzienność bohaterów wprowadza obyczajowe tło.

Powieść już od pierwszych stron rzuciła na mnie urok. Autorka utkała historię z pogranicza thrillera, kryminału i mrocznej baśni, w której największym atutem staje się jej unikalny styl pisania - klimatyczny, potrafiący bez reszty wciągnąć w wykreowany świat.

Książka otwiera się intrygującą legendą o Pannie z mokradeł - przepięknej, a zarazem przepełnionej smutkiem dziewczynie, która przywołuje do siebie osoby zagubione w lesie. W tej opowieści granica między prawdą a folklorem jest celowo zatarta. Wiadomo tylko jedno: w okolicy znikają ludzie.

Narracja prowadzona jest w dwóch płaszczyznach czasowych, świetnie oddających realia obu epok:

Lata 60. XX wieku: trzech chłopaków przyjeżdża nad jezioro Tęskno z ramienia uniwersyteckiego zakładu archeologii, aby zbadać jego dno. Jeden z nich, Sylwester, spotyka w lesie niezwykłą istotę o złocistych oczach i perłowych włosach. Choć wraca do obozowiska, magnetyczna siła ciągnie go z powrotem. Następnego dnia przepada bez śladu. A to dopiero początek serii zagadkowych zniknięć.

Końcówka II wojny światowej: przenosimy się w okolice dawnego Kętrzyna. Poznajemy historię Maruszki - dziewczynki, którą życiowe okoliczności zmuszają do podjęcia pracy w Wilczym Szańcu.

Bieżącym wydarzeniom towarzysz postać tajemniczej dziewczyny, która wygląda jak wróżka z baśni, czaruje słodkim uśmiechem, a w jej oczach tańczą złote iskierki. Strzeże ona skarbów ukrytych w jeziorze oraz ruin starego tartaku. W okolicy dzieją się rzeczy przedziwne, a lokalna społeczność wciąż celebruje dawne obrzędy…

Na ratunek zaginionym rusza Rotysław Skory, który właśnie zaczyna pracę na komendzie w Giżycku.

Podoba mi się to, jak Autorka pisze o przeszłości. Sposób, w jaki odtwarza realia schyłku wojny oraz połowy lat 60., zasługuje na ogromne uznanie. Nie ma tu sztuczności - jest za to wyraziste tło historyczne i obyczajowe.

Co ciekawe, dziewczyna z jeziora nie jest bezdusznym potworem z legendy. Obserwując jej poczynania, szybko orientujemy się, że nie znosi ludzkiej pazerności i ślepej gonitwy za majątkiem. Ukryty skarb staje się testem na ludzką chciwość, a sama dziewczyna - surową strażniczką, która wymierza sprawiedliwość tym, którzy naruszają spokój jej rewiru.

Autorka zabiera nas na Mazury, gdzie trójka studentów wybiera się nad jezioro by zbadać jego dno. Jeden z nich nagle znika. Nikt nie wie co się z nim się stało. Sprawę prowadzi sierżant Skory. Niedługo dochodzi do kolejnych tajemniczych zniknięć i dziwnych sytuacji.

Akcja książki osadzona jest w latach 60 i 40 ubiegłego wieku. Autorka wspaniale oddała klimat tamtych latach, jak również klimat mazurskiej przyrody. To on ogrywa w tej powieści główną rolę i sprawia, że nie można się od książki oderwać.

Czytając tę książkę towarzyszyły mi dwa uczucia. Napięcie związane z tajemniczymi zdarzeniami, które potęgują opisy przyrody oraz ciekawość jak skończy się ta historia.

W książce znajdziemy rozdziały poświęcone II wojnie światowej oraz wzmianki o lokalnej legendzie, która mówi o pannie z mokradeł. „Kto raz spojrzy w jej oczy, ten się w nich zatraci. Kto nie zasłoni uszu na czas – ten z lasu już wróci”.

Bohaterowie tej książki są dość ciekawymi postaciami. Skory to taki fajny dziwak. Laura to dziewczyna, która wyjechała na staż do wujka na Mazury, by zapomnieć o problemach. Jest jeszcze Miśka i Szymon Sieczka, który wraz ze swoją matką, są osobami, które coś ukrywają.

Tempo książki jest raczej spokojne. Autorka skupia się na napięciu, które wywołuje jezioro i tartak pamietający czasy II Wojny Światowej. Opowieść ta ma lekko paranormalny vibe oraz bohaterów, którzy coś ukrywają. Znajdziemy tutaj również ciekawe zwroty akcji oraz ślepe tropy.

W książce tej pojawił się wątek miłosnych i jedyne czego mogę doczepić to tego, że nie został on bardziej rozwinięty.

Jeśli lubicie thrillery z paranormalnymi zjawiskami to bardzo polecam „Dziewczynę z jeziora”

Są takie powieści, które wymykają się typowym określeniom. Właśnie coś takiego tworzy Joanna Parasiewicz, która w “Dziewczynie z jeziora” proponuje czytelnikom historię osadzoną w małomiasteczkowym klimacie Mazur, w której legendy i dawne wierzenia są namacalne tak, jak codzienna rzeczywistość. Fabuła prowadzona jest inaczej niż zazwyczaj - to miejsce stoi w centrum, a postacie są mniej lub bardziej epizodyczne. Miejsce, które widziało, doświadczyło wiele, miejsce, które wchłonęło to, czego na przestrzeni lat ludzie się tam dopuszczali. I tak poznajemy opowieść Maruszki z 1943 oraz studentów z 1965, która z czasem przeradza się w opowieść o tamtejszych mieszkańcach. Ich codzienność oddana z historyczną dokładnością nadaje powieści obyczajowy charakter, który z czasem przekształca się w klimatyczną grozę. Dzika natura, jezioro, las i ludzkie historie obarczone doświadczeniem wojny tworzą coś, co kojarzy mi się z mroczną stroną baśni - nie wszystko da się racjonalnie wytłumaczyć, czasami ludzkie tęsknoty i pragnienia przejmują ster. Bo czego tak naprawdę pragniemy, jaka jest ludzka natura? Czy trzymamy się mocno realności, a może z łatwością poddajemy się pogoni za własnymi wyobrażeniami? Czy właśnie tak powstają legendy?