Łucja

„ŁUCJA” to tajemnicza historia z niebezpieczeństwem czyhającym tuż za rogiem.Tajemniczość związana jest z utratą pamięci przez bohaterkę i jej lękiem przed prawdą,która wcale nie jest taka oczywista.Ta prawda potrafi zaskoczyć i wprowadzić w niezrozumienie,bo niebezpieczne osoby chcą uniknąć wypłynięcia jej na światło dzienne.Każdy szczegół z prawdy z przeszłości Łucji powoduje,że coraz bardziej chcemy ją poznać bo zwroty akcji są ogromne.Nie wiemy,kto jest przyjacielem,a kto wrogiem i to sprawia,że emocji nie brakuje.

Powieść porusza temat dziennikarstwa w czasie wojny i zobaczenia jej na własne oczy.Zło i śmierć towarzyszy codziennie a ludzka krzywda jest nieopisana.Ważny temat,który bardzo porusza serce i to daje realizmowi historii.Również ucieczka przed przeszłością innych postaci były intrygujące,z chęcią poznania ich podejmowanych decyzji i ucieczki.

„ŁUCJA” to książka,która swoją tajemniczością sprawia,że czyta się z napięciem i momentami,które powodują szybsze bicie serca.A do tego element rosnącego uczucia w trudnych warunkach daje nuty romantyzmu. Pochłonęła mnie historia głównej bohaterki i jej przeszłości,która mnie zaskoczyła.

Gorąco polecam

(...) W spokojną i ułożoną codzienność rodziny Wolińskich i Moretti pewnego razu wkrada się niespodziewanie Łucja. Kobieta zostaje odnaleziona przez Bruna Wolińskiego na plaży w opłakanym stanie. Wkrótce okazuje się, że w wyniku wypadku straciła pamięć. Jedno jest pewne, Łucja ucieka przed niebezpieczeństwem, którego niestety nie potrafi zdefiniować...

"Łucja" to już kolejna powieść autorstwa Eli Downarowicz, którą miałam przyjemność przeczytać. Dałam się porwać cudownej fabule, tym razem osadzonej na włoskiej ziemi. Powieści nie brak lekkości, pomimo poruszonych trudniejszych tematów, jak choćby wojna. Wciąga od samego początku roztaczając aurę tajemnicy i czyhającego niebezpieczeństwa. Bardzo przyjemna w odbiorze opowieść. Autorka wykreowała intrygujące, wyraziste postacie, zaskakujące zwroty. Nie brakowało również emocji.

Czytanie "Łucji" dało mi poczucie złapania oddechu i miło spędzonego czasu. Do czego i was zachęcam!

Bruno mieszka na pięknej włoskiej wyspie Sardynii. Pewnego razu znajduje na plaży kobietę wyrzuconą na brzeg przed morskie fale. Dziewczyna wie, że nazywa się Łucja i wygląda na to, że straciła pamięć. Jedyne co pamięta no to, że grozi jej niebezpieczeństwo. Bruno wraz z siostrą zgadzają się by znajda została u nich na jakiś czas. Nie spodziewają się jednak jak wielkie tarapaty wpadła Łucja i że wróg podążający jest śladem jest także tym, przed którym ukrywa się Bruno.

Siódma książka autorki - czytałam je wszystkie i jeśli miałabym porównać, to "Łucja" nie jest najlepsza z nich wszystkich kropka chyba największy sentyment mam do Aleksandry. Mimo tego bardzo dobrze bawiłam się czytając. Wciągnęła mnie już od pierwszych stron.

Autorka ma lekki, przyjemny styl i jak zawsze tworzy oryginalną i ciekawą fabułę, która posiada nutkę nieprzewidywalności i potrafi zaskoczyć.

Bohaterowie są autentyczni i ciekawi. Łucja, która utraciła pamięć jest oczywiście od początku ciekawą postacią. Z czasem odkrywamy też tajemnice Bruno. Przed kim były wojskowy i jego siostra ukrywa się na wyspie?

Wszystkie tajemnice zostaną stopniowo ujawnione. Bohaterowie nie zdają sobie sprawy jak wiele ich łączy i w jak poważne kłopoty się wpakowali.

Tym razem fabuła była dla mnie trochę zbyt zagmatwana i zdarzało mi się gubić w intryga, które otaczały bohaterów. Jest to mały minus, ale i tak polecam wam Łucję. Szczególnie tym, którzy poza romansem szukają trochę akcji i tajemnicy.