Na dłużej niż na zawsze

„Nie da się wejść drugi raz do tej samej rzeki. To już nie jest ta sama rzeka i nie można udawać, że jest inaczej”.

Za czasów szkolnych Eliza i Feliks należeli do kółka teatralnego. Ona przygotowywała dekoracje, a on trafił tam za karę. Połączyła ich pierwsza, młodzieńcza miłość. Jednak pewnego dnia bez słowa wyjaśnienia Eliza zerwała z Feliksem kontakt. Siedemnaście lat później dochodzi do ich ponownego spotkania. Okazuje się, że dawne uczucia nie umarły. Kobieta nie chce się angażować w żaden związek, jednak proponuje Feliksowi pewien układ – przez siedem miesięcy mają zachowywać się jak prawdziwa para i razem mieszkać…

Dlaczego tylko siedem miesięcy?

Czy Feliks zgodzi się na taki układ?

Jaką tajemnicę skrywa Eliza?

„Na dłużej niż na zawsze” to powieść obyczajowa z wątkiem romantycznym. Poznajemy historię Elizy i Feliksa oraz ich przyjaciół z liceum. To druga książka autorki, którą miałam okazję przeczytać. Jej styl pisania jest lekki i przystępny mimo, że porusza trudne tematy. Jest to opowieść o drugiej szansie i pierwszej miłości, która nie wygasła mimo upływu wielu lat. W książce znajdziecie także bolesną tajemnicę, chorobę bliskiej osoby oraz motyw samobójstwa. Mamy tutaj dwie linie czasowe, poznajemy teraźniejszość oraz czasy, gdy bohaterowie powieści chodzili do liceum i należeli do kółka teatralnego. Trochę zabrakło mi tutaj oznaczenia, czy czytamy właśnie o czasach obecnych czy o przeszłości. Zakończenie książki trochę mnie zaskoczyło. Autorka zostawia czytelnika z otwartym zakończeniem i nie daje odpowiedzi na wszystkie pytania. Przydałby się drugi tom, pokazujący jak potoczyły się dalsze losy Elizy i Feliksa. Autorka stworzyła poruszającą historię pełną emocji, która skłania czytelnika do refleksji. Pokazuje, jak kruche jest ludzkie życie oraz jak choroba bliskiej osoby może wpływać na nasze życie i nasze decyzje, a miłość często jest skomplikowana i pełna poświęceń.

Poznajemy Elizę i Feliksa, którzy pod koniec liceum byli nierozłączni, aż nagle ona zerwała z nim kontakty i bez wyjaśnień wyjechała do innego miasta. Po latach spotykają się ponownie. Ich uczucia wcale nie wygasły. Dziewczyna daje ich związkowi siedem miesięcy, przez które mają mieszkać razem i zachowywać się jak prawdziwa para. Dlaczego tylko tyle? Chłopak ma nadzieję, że ten czas wystarczy, by przekonać ją do zostania z nim na dłużej niż na zawsze. Nie wie, że przyjdzie mu się zmierzyć nie tylko z jej uporem…

Czy największym dowodem miłości może być odejście od kogoś, kogo się kocha? Paradoksalnie tak, ale czy taką decyzją nie skazujemy siebie i ukochanej osoby na przeżycie czegoś pięknego, nawet choćby miało trwać tylko chwilę? 

Ta historia tylko z pozoru wydaje się zwyczajna. Jednak gdy wchodzimy w nią głębiej, zaskakuje i oplata nas wydarzeniami i emocjami. Od początku Eliza coś przed nami zataja, nie dopowiada, sieje w nas niepewność, mnoży domysły, podsyca strach, a w rezultacie obnaża konsekwencje swoich decyzji. Na przykładzie losów bohaterów widzimy, jak bardzo przeszłość potrafi wpływać na nasze życie. Autorka daje nam poznać postaci. Robi to w sposób stopniowy, ukazując to, jak wyglądała ich młodość, szkolne lata czy to jak zmieniło się ich życie. 

Jagoda Wochlik porusza ważne społeczne tematy. Ogromnie poruszyła mnie więź Elizy i jej mamy. Choroba i przemijanie to niezwykle trudne aspekty naszego życia. Miłość do rodzica jest bardzo ważna, ale nie powinniśmy też zapominać o sobie, swoich potrzebach i marzeniach. Przyznam, iż początkowo źle oceniłam Elizę, jednak z czasem zaczęłam jej współczuć. I nigdy nie chciałabym znaleźć się na jej miejscu. 

Feliks i jego rodzina również potrafią przykuć naszą uwagę. Ich wzajemne relacje, niby taka zwykła codzienność, a pokazuje, jak ważne jest mieć obok siebie takie wsparcie. 

Zaskoczyło mnie poniekąd niejednoznaczne zakończenie, które każdy z nas może odebrać i dopowiedzieć sobie na swój własny sposób. 

"Na dłużej niż na zawsze" to złożona, wielowymiarowa, głęboko przejmująca, życiowa i skłaniająca do refleksji powieść o relacjach, poświęceniu, utracie tożsamości, empatii i człowieczeństwie oraz miłości, której nie da się wyrzucić z pamięci. Czy warto świadomie rezygnować z miłości i szczęścia? Sprawdźcie!

"... na niepamięć nie ma lekarstwa."

Kto się z tym zgodzi? To takie okrutne, gdy traci się własną tożsamość, dzień po dniu...

Eliza Orzechowska to ceniona aktorka, która chce zostać zapamiętana. Występuje na deskach teatru, uczęszcza na premiery, czyta audiobooki oraz pracuje w dubbingu. Dlaczego zatem chce, by o niej pamiętano? Przed kilkunastu laty, jako uczennica liceum, wracała z udanego szkolnego spektaklu do domu. Ale mama nie czekała w domu, ona siedziała na przystanku, zagubiona. W owym dniu jej świat nagle się zatrzasł. Jej matka zachorowała na Alzheimera, podzielając tym samym los babki.

"Jej mama, osoba, która zawsze powinna być po jej stronie, osoba, która powinna ją chronić, która zawsze powinna stać między nią a światem zniknęła. W jednej chwili, właśnie w tamtym momencie, na przystanku, Eliza Orzechowska dorosła. Stała się dorosłą osobą odpowiedzialną za... inną dorosłą osobę. Ktoś rzucił monetą i role się odwróciły. I nic już nie miało znaczenia. " Musiała zmienić swoje zamiary, marzenia, zerwała ze swoim chłopakiem, Feliksem, z którym nie widziała się 17 lat, aż do pewnego dnia, kiedy ujrzała go na parkingu, kiedy czekał na swojego siostrzeńca,dawne wspomnienia ożyły. Postanawiają ze sobą zamieszkać, ale na warunkach ustalonych przez Aktorkę i do premiery spektaklu. Feliks nie ma pojęcia o chorobie jej matki. Co wydarzy się po drodze? Czy Eliza powie Feliksowi o swojej sytuacji rodzinnej? Tego wam nie zdradzę i zachęcam do lektury.

Świat Elizy runął, kiedy dowiedziała się o okrutnej chorobie swojej mamy. Jej młodzieńczy związek, marzenia, okazały się niemożliwe do spełnienia. W ciągu tych lat nigdy się z nikim na stałe nie związała. Oswajała myśl, że i ona podzieli również los matki i babki, że zapomni nie tylko swoich bliskich, ale też kim jest. Dlatego zawsze grała swoje role perfekcyjnie. I w życiu zawodowym i prywatnym.

Przyznam, iż początkowo bohaterka ta mnie irytowała. Myślałam, że jest osobą zbyt wyrachowaną, wygodną i nieczułą. Z czasem lepiej ja poznawałam, zaczęłam jej tak naprawdę współczuć i nigdy nie chciałabym znaleźć się na jej miejscu.

Książka Jagody Wochlik opowiada historię wzięta z życia. Eliza rezygnuje ze swoich pragnień i potrzeb, ponieważ potrzeby jej mamy są ważniejsze, mimo, iż ta niejednokrotnie jej to powtarza, by korzystała z życia i się z kimś związała. Ona zatraca się. Zamiast cieszyć się życiem, tak naprawdę w głowie ma tylko uporczywe myśli, że i ona kiedyś zachoruje. Ale to nie zawsze jest regułą. I owszem matka jest dla niej najważniejsza i nic tego nie zmieni, jednak nie powinno się zapominać o sobie. Przez to staje się nieszczęśliwa i trochę zgorzkniała, traci wiarę w to, że i ona może być szczęśliwa. No bo jak? Skoro sama tak naprawdę z tego zrezygnowała

"Na dłużej niż na zawsze" to książka, która pokazuje, że aby nadać życiu na nowo barw i sensu, należy pozwolić sobie, ale także tej drugiej połowie wziąć sprawy w swoje ręce.

Przejmująca, życiowa opowieść o przewrotnosci losu. To historia pięknej miłości, która wraca po tylu latach, kierując się swoimi prawami. Przepiękna, pełna empatii, poruszająca do granic możliwości o podstępnej chorobie, która każdego dnia okrada chorych z tożsamości. Obok niej nie sposób przejść obojętnie. Zapada głęboko w pamięć. Skłania do refleksji. Polecam Waszej uwadze.

"... na niepamięć nie ma lekarstwa."

Kto się z tym zgodzi? To takie okrutne, gdy traci się własną tożsamość, dzień po dniu...

Eliza Orzechowska to ceniona aktorka, która chce zostać zapamiętana. Występuje na deskach teatru, uczęszcza na premiery, czyta audiobooki oraz pracuje w dubbingu. Dlaczego zatem chce, by o niej pamiętano? Przed kilkunastu laty, jako uczennica liceum, wracała z udanego szkolnego spektaklu do domu. Ale mama nie czekała w domu, ona siedziała na przystanku, zagubiona. W owym dniu jej świat nagle się zatrzasł. Jej matka zachorowała na Alzheimera, podzielając tym samym los babki.

"Jej mama, osoba, która zawsze powinna być po jej stronie, osoba, która powinna ją chronić, która zawsze powinna stać między nią a światem zniknęła. W jednej chwili, właśnie w tamtym momencie, na przystanku, Eliza Orzechowska dorosła. Stała się dorosłą osobą odpowiedzialną za... inną dorosłą osobę. Ktoś rzucił monetą i role się odwróciły. I nic już nie miało znaczenia. " Musiała zmienić swoje zamiary, marzenia, zerwała ze swoim chłopakiem, Feliksem, z którym nie widziała się 17 lat, aż do pewnego dnia, kiedy ujrzała go na parkingu, gdy czekał na swojego siostrzeńca,dawne wspomnienia ożyły. Postanawiają ze sobą zamieszkać, ale na warunkach ustalonych przez Aktorkę i do premiery spektaklu. Feliks nie ma pojęcia o chorobie jej matki. Co wydarzy się po drodze? Czy Eliza powie Feliksowi o swojej sytuacji rodzinnej? Tego wam nie zdradzę i zachęcam do lektury.

Świat Elizy runął, kiedy dowiedziała się o okrutnej chorobie swojej mamy. Jej młodzieńczy związek, marzenia, okazały się niemożliwe do spełnienia. W ciągu tych lat nigdy się z nikim na stałe nie związała. Oswajała myśl, że i ona podzieli również los matki i babki, że zapomni nie tylko swoich bliskich, ale też kim jest. Dlatego zawsze grała swoje role perfekcyjnie. I w życiu zawodowym i prywatnym.By ja pamiętano.

Przyznam, iż początkowo bohaterka ta mnie irytowała. Myślałam, że jest osobą zbyt wyrachowaną, wygodną i nieczułą. Z czasem lepiej ja poznawałam, zaczęłam jej tak naprawdę współczuć i nigdy nie chciałabym znaleźć się na jej miejscu.

Książka Jagody Wochlik opowiada historię wzięta z życia. Eliza rezygnuje ze swoich pragnień i potrzeb, ponieważ potrzeby jej mamy są ważniejsze, mimo, iż ta niejednokrotnie jej to powtarza, by korzystała z życia i się z kimś związała. Ona zatraca się. Zamiast cieszyć się życiem, tak naprawdę w głowie ma tylko uporczywe myśli, że i ona kiedyś zachoruje. Ale to nie zawsze jest regułą. I owszem matka jest dla niej najważniejsza i nic tego nie zmieni, jednak nie powinno się zapominać o sobie. Przez to staje się nieszczęśliwa i trochę zgorzkniała, traci wiarę w to, że i ona może być szczęśliwa. No bo jak? Skoro sama tak naprawdę z tego zrezygnowała

"Na dłużej niż na zawsze" to książka, która pokazuje, że aby nadać życiu na nowo barw i sensu, należy pozwolić sobie, ale także tej drugiej połowie wziąć sprawy w swoje ręce.

Przejmująca, życiowa opowieść o przewrotnosci losu. To historia pięknej miłości, która wraca po tylu latach, kierując się swoimi prawami. Przepiękna, pełna empatii, poruszająca do granic możliwości o podstępnej chorobie, która każdego dnia okrada chorych z tożsamości. Obok niej nie sposób przejść obojętnie. Zapada głęboko w pamięć. Skłania do refleksji. Polecam Waszej uwadze.