Najskrytsze miejsca duszy

Hiacynta - młoda dziewczyna, która kochała życie. Miała wspaniałych rodziców, którzy wspierali ją na każdym kroku i przyjaciół, z którymi spędzała błogie chwile. Była studentką pielęgniarstwa, chciała pomagać tym, którzy tego potrzebują. Jednak nadszedł moment, w którym jej życie się zmieniło. Śmierć bliskiej osoby i ciągłe narzucanie na siebie winy doprowadziło dziewczynę do ogromnej depresji, czego skutkiem była próba odebrania sobie życia. Świat stał się mroczny i duszny, a każdy kolejny dzień nie miał sensu.

Zmartwieni rodzice, chcąc pomóc swojej ukochanej jedynaczce, chwytają się ostatniej deski ratunku i wysyłają ją na Mazury, do swoich przyjaciół, którzy prowadzą ośrodek dla trudnej młodzieży. Tam Hiacynta poznaje o sześć lat starszego Teodora, który również dźwiga na barkach ciężar przeszłości. Czy ta dwójka będzie w stanie sobie nawzajem pomóc?

Niech Was nie zmyli okładka. To nie jest słodko pierdząca opowieść o dwóch zranionych duszach, które przypadkiem się spotykają i świat zmienia się na lepsze. Absolutnie. Ta książka to kawałek ciężkiej historii, to opowieść o tym, że życie ma swoje ciemne zakamarki, a my nigdy nie wiemy, co siedzi w drugim człowieku.

Główni bohaterowie tej historii zostali bardzo autentycznie wykreowani. Naznaczeni przez życie krzywdą, nie potrafią poradzić sobie z bólem, jakiego doświadczyli. Cała ta historia, którą stworzyła autorka jest bardzo życiowa i myślę, że wielu z Was mogłoby się z nią w jakiś sposób utożsamić. W końcu o takich rzeczach, jak użależnienia, depresja, próby samobójcze, czy przemoc nie mówi się zbyt często, prawda? Wiemy, że takie tematy gdzieś tam istnieją, jednak czy dopuszczamy do siebie myśli, że są one blisko nas? Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, czy ktoś z Waszego otoczenia, kto codziennie się uśmiecha, nie pochodzi z rodziny alkoholików, którzy pastwią się nad nim psychicznie? Nasze społeczeństwo niestety dość często odpycha te problemy, zamiata je pod dywan, a szum robi się dopiero, gdy dochodzi do tragedii. Przykre.

Ta historia wywarła na mnie ogromne wrażenie. Wielokrotnie w moich oczach pojawiały się łzy, a ból bohaterów czułam w sobie. Nie potrafię ubrać w słowa tych wszystkich emocji, które towarzyszyły mi podczas czytania. Przeżywam to wszystko do tej pory. "Najskrytsze miejsca duszy" to książka, którą będę polecała każdemu...

Nauczmy się wybaczać, szczególnie sobie.

Walczmy o kolejny dzień, o życie... bo jest ono piękne.

Ależ ta książka mnie zachwyciła! Wycisnęła z moich oczu morze łez, chwyciła za serce, a po przeczytaniu trudno było mi ją odłożyć. Długo o niej myślałam, czułam się przytłoczona ogromem emocji, ciężko było mi pozbierać rozbiegane myśli. Spotkałam tu mnóstwo bólu, cierpienia i smutku.

Karolina Klimkiewicz w dużej mierze skupiła się na warstwie psychologicznej postaci, a to bardzo lubię w książkach. Wraz z bohaterami przeżywamy ich wzloty i upadki. Autorka poruszyła tu sporo niełatwych, acz niezwykle ważnych problemów. To zdrowie psychiczne, trudne dzieciństwo, przemoc, niespodziewana śmierć, próby samobójcze, depresja, choroby czy uzależnienia. Muszę przyznać, iż z każdą stroną odnosiłam wrażenie, iż ta historia w jakiś sposób dotyczy również i mnie. Ze względu na tematykę jeszcze bardziej zrozumiałam, jak cenne jest życie i walka o nie oraz to, że nigdy nie wolno nam się poddawać, rezygnować z niego. Równie istotną kwestią jest umiejętność wybaczania innym, jak i sobie samym. A dzięki miłości i wsparciu drugiej osoby możemy dostrzec prawdę i odnaleźć szczęście. Potrzeba miłości jest tu kluczowa. Macie obok siebie prawdziwego przyjaciela? Między Hiacyntą a Teodorem nie od razu wszystko szło gładko. Ich relacja wymagała cierpliwości, rozmowy i nauki zaufania. 

Powieść "Najskrytsze miejsca duszy" dosłownie poruszy Waszą duszę. Otrzymacie tornado emocji, czegoś się nauczycie, dostaniecie nadzieję, ale i też w pewnym momencie zostanie ona Wam odebrana. To książka prawdziwa, realna, która skruszy niejedno serce. Zapewniam, że Hiacyntę i Teo będziecie chcieli utulić. Lektura obowiązkowa dla każdego!