Niewierny

Piotr Żymełka w “Niewiernym” wraca do współczesnej powieści kryminalnej, jednak nie traci w niej swojego charakteru - nadal łatwo wyczuwalnie jest lekkie pióro i nawiązania do popkultury, którymi autor puszcza oko do czytelnika. Historia jest jednak jak najbardziej poważna - alibi dla zdradzającego męża staje się czymś, co może przysporzyć zdecydowanie więcej kłopotów niż po prostu ujawnienie jego egoistycznego czynu. Wszystko zaczyna się od tej jednej decyzji, tej, przy której na chwilę “olewa” się konsekwencje, a która sprawia, że ich nawarstwienie wkrótce staje się katastrofalne. Fabuła osadzona została w Katowicach, które oddane są bardzo obrazowo, bardzo namacalnie - aż chce się ruszyć śladami powieści! Śladami odwiedzanych miejsc, nie czynów postaci oczywiście, bo te wywołują wrażenia nie do końca komfortowe - dylematy moralne, rozdźwięk pomiędzy tym, co się chce, a jak zachować się powinno, są niewygodne, choć dzięki dwóch liniom narracyjnym (pierwszoosobowej i trzecioosobowej) bardzo ludzkie. Wątki romansowe odgrywają w historii znaczącą rolę, a choć dla fanów powieści kryminalnych mogą się wydać czasami niepotrzebnie rozbudowane, to jednak i one mają dobre uzasadnienie. Cała intryga przygotowana jest bardzo starannie, autor pozwala czytelnikowi nieco pochełpić się przenikliwością, by finalnie zaprezentować twist rozszerzający spojrzenie na konieczność ponoszenia konsekwencji swoich decyzji. Koniec historii przybiera nieco przekoloryzowane barwy, sensacyjno-filmowe nasycenie, ale i to zdaje się zabiegiem przemyślanym, który potwierdzają swoją jednej z postaci. Lekki styl autora, podszyte humorem porównania skutecznie rozładowują napięcie i dostarczają po prostu fajniej, ale też zmuszającej do własnych refleksji rozrywki.

Tomek zaliczył kurs wspinaczki, skok spadochronem i lot szybowcem. Miał dobra pracę i kochającą żonę. Czegoś mu jednak brakowało. I dlatego szukał jakiś wrażeń. Zdrady co prawda nie planował, ale jakoś tak wyszło. Schadzki z Dominikom zawsze zaplanował tak by żona nie dowiedziała. Nawet z najlepszym przyjacielem zamienili się samochodami by nie było, że to on jedzie na „randkę”.

No i można by powiedzieć, że to romans, a nie kryminał. Ale tej nocy kiedy po raz pierwszy zdradził ruszyła lawina innych wydarzeń. Karol, jego najlepszy przyjaciel zginął w wypadku. Ale czy na pewno to był wypadek?

Sprawą zajmuje się komisarz Maciej Burski. Typ samotnika, który unikał sąsiadów. Gdy pojawiał się w pracy – panowała chłodna atmosfera. Ale był dobry w tym co robi. Drążył temat, aż dostał odpowiedzi na wszystkie pytania. Jego miłością zawsze była praca i właśnie przez nią nigdy nie związał się na dłużej z kobieta. Do czasu aż poznał Martynę.

Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron. Akcja jej jest dość dynamiczna, bohaterowie barwni, pomysł na fabułę ciekawy. Książka posiada zaskakujące zwroty akcji i chociaż w pewnym momencie zaczęłam podejrzewać kto stoi za wrabianiem Tomka to i tak na końcu autor mnie zaskoczył.

Książka chociaż jest kryminałem to posiada dobrze rozwinięty wątek obyczajowy. Zdrada i to co dzieje się w głowie Tomka zostało świetnie pokazane. Historia ta dostarczyła mi wielu napięcia. Przede wszystkim napięcia, które potęgowane było dusznym klimatem.

Czytając tę książkę miałam wrażenie, że każdy szczegół i każda osoba ma tutaj znaczenie. Świetnie się przy tym bawiłam i Wam również polecam ten tytuł.

Co musi się wydarzyć, żeby człowiek, który ma wszystko, świadomie postawił to na jedną kartę… i jeszcze dorzucił do tego kłamstwo? Jedna decyzja. Jeden impuls. Jedna chwila słabości. Tylko czy naprawdę da się ją zatrzymać w miejscu, zanim zacznie niszczyć wszystko dookoła?

Po "Niewierny" sięgnęłam, bo dobrze wiem, że Piotr Żymełka potrafi wejść w ludzką głowę i tam zrobić porządne zamieszanie. Jego książki, to nie historie do przeczytania i zapomnienia, tylko takie, które zostają w pamięci. A ja właśnie lubię, kiedy poza akcją jest coś więcej... są emocje, dylematy, niewygodne pytania.

Tutaj dostajemy historię Tomasza Malczewskiego – faceta, który na pierwszy rzut oka ma życie, o jakim wielu marzy. Rodzina, stabilizacja, praca, poukładana codzienność. Tylko że pod tą idealną powierzchnią, coś zaczyna się kruszyć. Pojawia się pustka, której nie da się zagłuszyć ani adrenaliną, ani kolejnymi próbami ucieczki od rutyny. Tak zwanany kryzys wieku średniego. I wtedy w jego życiu pojawia się Dominika.

Ich relacja nie rozwija się powoli. Ona wybucha. Jest intensywna, zachłanna, wręcz niebezpieczna. I w tym właśnie momencie zaczyna się coś, co najbardziej mnie w tej książce wciągnęło... obserwowanie, jak jedna decyzja uruchamia lawinę. Bo to już nie jest tylko zdrada. To początek czegoś znacznie mroczniejszego.

Moment, w którym ginie Karol, przyjaciel Tomasza, totalnie zmienia to ton tej historii. Nagle z opowieści o emocjach i pragnieniach wchodzimy w duszny, niepokojący thriller.

Bardzo podobało mi się to, jak autor prowadzi postać Tomasza. To nie jest bohater, którego łatwo polubić i właśnie dlatego jest tak prawdziwy. Momentami miałam ochotę nim potrząsnąć, brała mnie na niego wściekłość, a momentami było mi go po prostu żal. To człowiek, który gubi się we własnych decyzjach i coraz bardziej traci kontrolę nad tym, co sam zapoczątkował.

Emocjonalnie ta książka naprawdę robi robotę. Jest napięcie, które rośnie z każdą stroną, jest niepokój, który gdzieś siedzi z tyłu głowy i nie daje się zignorować, jest też frustracja, bo widzisz, jak wszystko się sypie… i nie da się tego zatrzymać. Do tego dochodzi klimat osaczenia i miałam wrażenie, że bohater jest zamknięty w pułapce, którą sam sobie stworzył.

Najbardziej kupiło mnie to, jak bardzo ta historia jest życiowa. Bo to nie zaczyna się od wielkiego dramatu, tylko od zwykłego... „czegoś mi brakuje”. I właśnie to „coś” prowadzi do katastrofy. Autor świetnie pokazuje, że konsekwencje nie przychodzą od razu, one narastają, powoli, nieubłaganie.

To książka, którą polecam szczególnie tym, którzy lubią thrillery psychologiczne z mocnym naciskiem na emocje i moralne dylematy. Jeśli ktoś szuka lekkiej historii, to nie tutaj. Ale jeśli chcesz czegoś, co wciągnie, trochę zmęczy psychicznie i zostawi z refleksją… to zdecydowanie warto.