Pod wodą

To nie jest lektura dla każdego. Nie ma tu ciągłej akcji, tylko lawirujemy pomiędzy przeskokami wpierw jeśli chodzi o duży okres lat i samo miejsce wydarzeń, a potem pomiędzy treścią, która dla mnie była zlepkiem wspomnień, gdzie przypominała się nie tylko postać obecna obok, tylko też duża spostrzegawczość ludzi pojawiających się jakby poza kadrem. Jakby w całej scenerii najważniejszy był mężczyzna, który spoglądał w dal, ptak szybujący po niebie, czy też opis samego miejsca widocznego z oddali, a nie tylko wydarzenie w którym jedna osoba staje się rodzicem dla nowej. Miałam wrażenie, że wiele działo się pomiędzy wierszami, gdzie w zdaniu ,,moja mam umarła" kryło się dużo żalu i niewypowiedzianej złości wraz z tęsknotą tak wielką, że kiedy zaproponowano jej, że matka innego dziecka również może być jej, że się podzielą nią, była jakby podłożyć tonącemu brzytwę. Niby rani, ale jakoś pociesza. To wszystko było takim przygotowaniem do czasu dalszego, gdzie szokuje bardzo, bo jakby nie do końca spodziewaliśmy się takich wydarzeń. Opisane jest jak mężczyźni reagują na młode kobiety, gdzie najważniejsze jest zdjęcie ciężaru z krocza, nie rozglądanie się na wybrakowane ciało, a później traktowanie tej osoby jako przedmiot jednorazowego użytku. Chyba od tej dalszej części treść nie tyle nabiera rozpędu, co pokazana jest od najgorszej strony jakby od piekła, które jest na ziemi. Czytamy o opisie tonięcia, kiedy ta osoba zdaje sobie sprawę co się z nią dzieje, a pomimo tego w ogóle nie reaguje. To co widziała wcześniej jest mężczyzną z monitorem, który pokazuje ruchliwość serca, oraz osobę, która masażem relaksuje drugą. To było tak dziwne, jakby każda z tych osób pomimo tego, że są obok, to jednak była całkowicie obojętna na los tej drugiej postaci. Takie światy złączone a jednak całkowicie różne. To bardzo przemawia, daje do myślenia, że ludzie są obojętni na krzywdę innych, wolą odwrócić twarz i mieć spokój. To całkowicie zmienia obraz całej książki. Niezrozumienie z początku otwiera postrzeganie na to co pod koniec występuje, gdzie w środku diametralnie się zmienia. Teraz opis z tyłu książki wydaje się być bardziej nieświadomy aniżeli ,,widok" treści. W tym miejscu mam wolę aby polecić ją do przeczytania.

Muszę też przyznać, że nie jest to lektura łatwa. To zdecydowanie nie jest książka "do autobusu" czy na szybkie czytanie między obowiązkami. "Pod wodą" wymaga skupienia i odpowiedniego nastroju. Trzeba ją przeżywać powoli, dając sobie przestrzeń na refleksję. A wtedy to pewne, że zadziała mocno. Jeśli poświęci się jej uwagę, potrafi odwdzięczyć się naprawdę wyjątkowymi przeżyciami czytelniczymi.

Trudno wskazać mi tytuł, który poruszyłby mnie w podobny sposób. Tym bardziej trudno mi uwierzyć, że to dopiero debiut. T. Menon udowadnia, że literatura piękna potrafi być poruszająca i niezwykle prawdziwa.

Weźcie głęboki oddech i razem ze mną zanurzcie się w tej pełnej bólu i smutku historii o stracie, której nawet po latach nie sposób przeboleć.

Zbliżający się do Nowego Jorku huragan wyzwala w Marissie potok wspomnień z jej dzieciństwa. Wychowywana samotnie przez ojca biologa, przeprowadza się z nim na tajską wyspę. To tutaj poznaję przyjaciółkę, z którą połączy ją silna siostrzana więź, rozdarta brutalnie przez tsunami.

Przez całą książkę czekałam na ten tragiczny w skutkach dzień. Z jednej strony chciałam aby już nadszedł i rozładował moje napięcie, a z drugiej bardzo się go bałam. Narracja w powieści oddaje pustkę i ciszę, spowijające życie Marissy, które są wprost namacalne, dojmujące. Koniec książki jednak rozbrzmiewa kakafonią dźwięków- hukiem oceanu, szumem deszczu i wiatru, zawodzeniem ludzi…

Ogromny nacisk autorka stawia na ukazanie biologii morza. Zachwyca nas opisami stworzeń morskich, koralowców oraz samych tajskich wysp. Obserwujemy bioróżnorodność i zaznajamiamy się z nią w taki naturalny sposób. Opisy przyrody stanowią integralną część tej historii.

W czasie lektury książki miałam nieodparte wrażenie, że żałoby nie da się zaszufladkować, stwierdzić kiedy ma się skończyć i jak wyglądać.