Arkadia. Stigma. Tom 2

„Arkadia” to drugi tom serii Sigma. Pierwszy tom bardzo podobał mi się i byłam ciekawa czy drugi również skradnie moje serce.

Jest to opowieść o Mireya i Andras, którzy nie wierzą w to, że coś dobrego może trwać wiecznie. Nie jeden raz przekonali się, ze miłość potrafi ranić. Miedzy nimi czuć ogromne napięcie. Czasami wręcz przeciągane są tutaj wewnętrze ich przeżycia i dylematy. Ale myślę, że zabieg ten był celowy. Po to by poczuć głęboko w sercu to co czują bohaterowie. To jak męczą się ze swoją przeszłością.

Mocną stroną tej książki są jej bohaterowie. Mireya to dziewczyna, która potrafi wkurzyć, ale jest też postacią, która zapada w pamięci na dłużej. Jest uparta i niepokorna. Potrafi krzyknąć, ale również rozpłakać się. Natomiast Andras to chłopak, w którym każdy widział zło. Każdy, ale nie Mireya. W tej części autorka postanowiła bardziej przybliżyć nam jego postać. Dzięki czemu możemy go bardziej zrozumieć i dowiedzieć się czegoś więcej o jego uczuciu do Mireya.

Książka jest napisana bardzo emocjonalnym, obrazowym stylem. Erin Doom mocno skupia się na uczuciach bohaterów, ich traumach i relacjach. Narracja jest dynamiczna, ale nie zajdziemy w niej zaskakujących zwrotów akcji. Jest to zdecydowanie książka z gatunków tych, które skupiają się na emocjach, a nie na wartkiej akcji.

Na uwagę zasługuje również wydanie obu tomów. Piękne okładki i barwione brzegi przykują oko nie jednej sroce okładkowej.

„Arkadia” to romans, który zmusza do refleksji nad tym, czy prawdziwe uczucie jest w stanie przetrwać najcięższe próby i czy dzięki miłości można uleczyć rany z przeszłości by móc widzieć przyszłość. I jeśli czytaliście „Rzeźbiarza łez” to bardzo polecam również te dylogię.

Jestem fanką autorki od jej debiutu i wciąż mnie potrafi zaskoczyć!

Co to były za emocje!

Rany, Andras w tym tomie mnie powalił na łopatki.

To nie jest grzeczny chłopiec ani żaden mafiozo, który dla niej będzie idealny podczas gdy reszta świata cierpi.

Nie, ON krz*wdzi wszystkich, łącznie z nią.

Tyle, że dla niej spaliłby świat gdyby tylko potrafił się do tego przyznać...

Człowiek, który nie doznał zbyt wiele miłości w życiu kontra dziewczyna, która tej miłości stale szuka.

Tych dwoje to wybuchowa (dosłownie) mieszanka a ich starcia sypią iskry.

Arkadia przyniosła mnóstwo zwrotów akcji, zdecydowanie więcej niż Piętno i to tak, że pewnych rzeczy w życiu byście się nie spodziewali.

Pod sam koniec książki już zamierzałam wyciągnąć chusteczki i w sumie cieszę się, że autorka zmieniła zdanie i dopisała jeszcze zupełnie inny finał bo inaczej zostałabym całkowicie zdruzgotana.

Z drugiej strony, gdyby nie było happy endu to książka by została w pamięci jeszcze dłużej niż zwykle.

Erind Doom w zupełnie nowej odsłonie!

Bez cukierkowej otoczki, bez pięknego otoczenia i delikatności.

Odważnie, buntowniczo, ostro, nieprzewidywalnie i wręcz brutalnie traktuje naszych bohaterów i uczucia czytelników.

Gra na emocjach jak nikt, wywołując je wszystkie po kolei i na raz.

Ta dylogia zrobiła na mnie piorunujące wrażenie i sama nie wiem który tom był lepszy, Arkadia po prostu mnie zmiażdżyła emocjonalnie.

To, jak Mireya i Andras walczyli ze swoimi uczuciami, sobą nawzajem i z całym światem, to było mistrzostwo.

Niepokorni, złamani i niesztampowi - wszyscy wokół zdawali się przy nich blednąć.

Ale kiedy byli razem, świat jaśniał blaskiem gwiazd.

W tej części poznaliśmy przeszłość Andrasa, która go ukształtowała na takiego człowieka, jakim jest teraz.

Wiele rzeczy nam klaruje obraz, przeżywamy te emocje wraz z nim i zastanawiamy się jak wiele jeszcze może znieść młody człowiek, ile ciężaru niesie na swoich barkach a mimo tego skorupa, jaką pokazuje wszystkich pozwala się przebić jego czynom, którymi otacza opieką ludzi wokół.

Swoją siostrę, Mireyę, czy nawet współpracowników.

Nie jest to łatwa lektura ale warta każdej chwili.