Mniszka z Pragi

Witam, dziś mam dla Was recenzję książki „Mniszka z Pragi” autora Andrzeja F. Paczkowskiego.

„Mniszka z Pragi” to opowieść inspirowana miejską legendą. Pewnie chcecie dowiedzieć się, jaka ona była? Zdradzę ją na końcu mojej recenzji.

Nasza bohaterka, Sofija, mieszka w małej miejscowości pod Pragą. Jej życie wydaje się całkiem normalne jak na nastoletnią dziewczynę.

Pokazaną mamy tutaj dziecięcą, niewinną przyjaźń, gdzie dziewczynki opowiadały sobie, co dzieje się w ich rodzinach, jakie mają plany na przyszłość, a nawet to, że fascynuje je pobliski klasztor, w którym mieszkają mniszki.

Mamy pokazane również to, jak życie potrafi przeplatać się z pokolenia na pokolenie. Autor pokazuje, że niektóre cechy mamy we krwi. Ojciec naszej bohaterki zdradzał swoją żonę. Niby ją kochał, a przynajmniej tak to wyglądało, ale niestety zrobił swoje. Jak twierdziła jego matka, miał to po własnym ojcu. Podobało mi się to, że matka nie rozumiała zachowania syna i stała ramię w ramię ze swoją synową, podpowiadając jej, że musi coś z tym zrobić i nie dać się poniżać w związku, tak jak ona sama czuła się poniżana, dopóki żył jej mąż. Za to bardzo cenię tę kobietę, ponieważ rzadko zdarza się, aby teściowa stanęła po stronie synowej, a nie własnego syna.

Niestety los tej kobiety nie był wcale łaskawy. Zrobiła coś, co dla mnie nie jest rozwiązaniem żadnych problemów.

Pokazane mamy również to, jak dziecko od najmłodszych lat żyje w domu pełnym kłótni, nienawiści, krzyków i wyzwisk. Żadne dziecko nie powinno słuchać od własnych rodziców takich obelg i doświadczać takiego braku szacunku.

Pokazane mamy także to, że nieraz los wybiera naszą drogę za nas. Nasza bohaterka w wieku piętnastu lat zostaje oddana do zakonu mniszek. Tam mamy pokazane, czym zajmowały się siostry, kiedy się nie modliły. Ich codziennością była pomoc najuboższym, sprzątanie i pranie, czyli takie same obowiązki, jakie każdy z nas wykonuje w swoim domu. Jednak ich najważniejszym zadaniem była modlitwa do Boga.

Mniszki poznają nowego księdza, który bardzo dużo wniesie do ich życia. Jak myślicie? Dobrego czy złego?

Autor porusza tutaj temat braku miłosierdzia, ponieważ mamy do czynienia ze złym nastawieniem jednej z mniszek, choć w klasztorze powinno panować dobro.

Jednak to nie wszystkie zło, jakie czyha w tym miejscu.

Nasza bohaterka doznaje największej kary, jaka mogła ją spotkać, za to, że zaczęła kochać kogoś, kto był dla niej zakazany.

Legenda głosi, że została zamurowana wraz ze swoim nowo narodzonym dzieckiem w murach klasztoru...

Jesteście ciekawi tej powieści?

Polecam Wam tę historię. To książka, która skłania do refleksji i pokazuje, że nawet miejsca, które powinny kojarzyć się z dobrem i spokojem, mogą skrywać mroczne tajemnice. Jeśli lubicie powieści oparte na legendach, pełne emocji i trudnych wyborów, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Powieść inspirowana jest miejską legendą, która mówi, że w murach starego klasztoru żywcem zamurowano mniszkę wraz z noworodkiem, taką karę poniosła za grzeszną miłość do młodego księdza. - Czytając to aż miałam ciarki, już sama zapowiedź budzi ekscytację, zaciekawienie i dreszcze ze strachu.

Książka jest pełna tajemnic, napięcia, sprawia, że czytelnikowi towarzyszy niepokój, zwłaszcza, że w klasztorze dzieją się niewytłumaczalne sytuacje.

Andrzej F. Paczkowski stopniowo buduje napięcie, które z każdą stroną coraz bardziej gęstnieje i wciąga, a zakończenie z pewnością każdego zszokuje, mnie wręcz wbiło w fotel. Książka warta przeczytania chociażby dla samego finału.

Autorowi udało się idealnie oddać klimat grozy, momentami było aż duszno od emocji i strachu bohaterki. Czuć było wręcz aurę jakiejś nieznanej siły.

Dużym atutem jest dobrze nakreślone tło historyczne i obraz dawnej Pragi. Opisy miejsc i atmosfera doskonale oddają ducha tamtych czasów. A dodatkowo książka ozdobiona jest ilustracjami, które dodają klimatu całej historii.

Polecam, jeśli szukacie opowieści z gęstym klimatem i emocjami, które wywołują gęsią skórkę.

Czeska Praga, 1700 rok. Sofija rodzi się w kochającej rodzinie pochodzącej z nowej szlachty. Niczego im nie brakuje, jednak z czasem w ich szczęściu pojawiają się pęknięcia, które prowadzą w linii prostej do rozpadu związku rodziców, a w konsekwencji do śmierci matki małej Sofiji. Stamtąd już prosta droga do oddania jej pod opiekę klasztoru i jej dalszych losów już za jego murami.

O czym jest ta historia? O poszukiwaniu miejsca na ziemi, celu w życiu, o przezwyciężaniu trudności i podejmowaniu wyborów. Towarzyszymy Sofiji w jej dorastaniu, poznajemy jej świat, jej samotność, niezrozumienie, ale także jej głębokie odczuwanie i chęć pomocy bliźniemu. Jesteśmy z nią kiedy wybiera ucieczkę w wyobraźnię zamiast obcowania z innymi ludźmi. Aż wreszcie kiedy w murach zakonu wybiera ucieczkę w Boga od życia pozaklasztornego.

Moment przyjęcia święceń rozpoczyna inny rodzaj narracji. Atmosfera się zagęszcza, robi bardziej duszna i mroczna. Dodatkowo pojawiające się podrozdziały za każdym razem nazwane "skrzypienie" są jak szumy, zniekształcenia obrazu, które przenikają się do świadomości wtedy, gdy jest ciemno, a mrok uderza najmocniej. To te momenty, kiedy w spokojnym i stonowanym opisie życia młodej siostry zakonnej pojawiają się rysy. Też właśnie w tych fragmentach można poczuć się niepewnie, zwłaszcza, że do samego końca ciężko jest zrozumieć czym one są.

Pojawia się też wątek zakazanej miłości. Zakonnicy i księdza. Ich relacja zaczyna się od rozmowy, niespiesznie zmierzając przez dotyk, do głębszego uczucia, aż przeradza się w fizyczne doznanie. Tu towarzyszymy Sofiji w jej rozważaniach czy postępuje właściwie, czy nie została wystawiona na próbę.

To spokojna, wyważona opowieść o życiu dziewczyny za murami klasztoru. Próżno tu szukać jakiejś szybszej akcji, wszystko toczy się w niespiesznym tempie przeplatane modlitwą i narastającymi wątpliwościami. Mimo spokojnej narracji nie ma tu odczucia dłużenia się książki. Raczej jest to pozycja, którą jak się zacznie i wsiąknie w historię, chce się jak najszybciej przeczytać, żeby wiedzieć jak to się skończyło.

I wtedy wchodzi epilog... A wszystko co wydawało nam się, że poukładaliśmy w głowie, że doszliśmy do tego czym jest pojawiający się demon nocą można wyrzucić w kąt i zacząć składać historie od nowa.

Dodatkowym smaczkiem jest fakt, iż książka powstała na podstawie legendy o zamurowanej żywcem wewnatrz klasztoru mniszce i jej dziecku.

Dla kogo to książka? Jeśli lubisz współodczuwać z bohaterem, poznawać historię jego życia, rozwiązywać problemy egzystencjalne, a także wnikać głębiej w psychikę i lekki mrok, to idealna pozycja dla Ciebie.

"Wolność jest najważniejsza. Jeśli człowiek robi to co mu się podoba, nie czyniąc przy tym krzywdy, jaki widzisz problem? Jego życie, jego wola."

To dla mnie ogromne wyróżnienie i prawdziwa czytelnicza przygoda, dlatego z nieskrywaną radością ogłaszam, że objęłam książkę "Mniszka z Pragi" moim patronatem medialnym. Jestem niezwykle dumna, że mogę sygnować swoim logiem tak wyjątkową pozycję, i dziękuję Wydawnictwu WasPos za zaufanie, którym po raz kolejny mnie obdarzyło, dając szansę na tę współpracę. Moje podziękowania kieruję również do autora, Andrzeja F. Paczkowskiego, za stworzenie tak mocnej, przenikliwej i bez wątpienia zostającej w pamięci historii.

Książka ta poruszyła mnie do samej głębi, a losy Sofiji śledziłam z zapartym tchem i narastającym wzruszeniem. Cała opowieść jest skonstruowana niezwykle umiejętnie, a fakt, że autor oparł ją na kanwie praskiej legendy, dodaje jej niesamowitego, mistycznego wręcz klimatu. To nie jest zwykła fikcja literacka – to historia, która pulsuje emocjami i prawdą dawną, a jednocześnie boleśnie aktualną w swoim wydźwięku.

Podczas lektury uderzyło mnie, jak ważne i trudne kwestie zdrowotne zostały tutaj poruszone, co nadaje fabule dodatkowej głębi. Autor nie boi się dotykać tematów, które wymagają empatii i zrozumienia, sprawiając, że cierpienie bohaterki staje się nam bliskie. To sprawia, że "Mniszka z Pragi" staje się czymś więcej niż tylko opowieścią o dziewczynie w klasztorze – to studium ludzkiej wytrzymałości i walki z własnymi słabościami.

Niezwykle istotnym wątkiem jest tutaj również kwestia miłości, i to ujętej w bardzo szerokim kontekście. Nie mówimy tu tylko o uczuciu romantycznym, które samo w sobie jest skomplikowane i zakazane, ale przede wszystkim o miłości do bliźniego i o tym, co ona w praktyce oznacza. To skłania do głębokiej refleksji nad tym, jak postrzegamy drugiego człowieka i jakie granice jesteśmy w stanie przekroczyć w imię wyższych wartości.

Muszę przyznać, że jest to pozycja absolutnie nieodkładalna, z gatunku tych, które czyta się „na jeden raz”, zapominając o otaczającym świecie. Styl autora i tempo akcji sprawiają, że od pierwszej strony zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń na Małej Stranie i trudno nam się z niego wyrwać. Każdy rozdział przynosi nowe pytania, a atmosfera gęstnieje z każdą kolejną minutą spędzoną nad tekstem.

Jako patronka czuję się zobowiązana podkreślić, jak bardzo ta książka jest poruszająca i jak wiele warstw kryje się pod jej powierzchnią. To nie tylko mroczna legenda o demonach i klasztornych murach, ale przede wszystkim opowieść o kobiecej sile i determinacji. Sofija staje się nam bliska niczym przyjaciółka, której kibicujemy z całych sił w jej nierównej walce z przeznaczeniem i mrokiem.

Dla mnie osobiście była to jedna z tych lektur, które zostawiają w sercu trwały ślad i o których chce się rozmawiać z każdym napotkanym czytelnikiem. Cieszę się, że mogłam stać się częścią tej literackiej drogi i wspierać tytuł, który niesie ze sobą tak duży ładunek emocjonalny. Jestem przekonana, że historia opisana na kartach tej powieści zafascynuje Was tak samo mocno, jak zafascynowała mnie.

Jeśli szukacie książki, która Was totalnie zaangażuje, wywoła lawinę emocji i nie pozwoli o sobie zapomnieć przez długi czas, "Mniszka z Pragi" będzie idealnym wyborem. To literatura, która przenika do szpiku kości i zostaje pod skórą. Gorąco polecam tę lekturę wszystkim, którzy cenią sobie niebanalne historie z duszą i mroczną tajemnicą w tle.