Zaufaj mi jeszcze raz

Drugi tom przygód Pauliny i Igora.

Cudowna i ciepła historia o drugiej szansie, zaufaniu, wybaczeniu i o tym, że warto rozmawiać bo nieporozumienia mogą prowadzić do wielu niepotrzebnych konfliktów a także utraty czegoś wartościowego.

Paulina po usłyszeniu szokujących słów z ust małego chłopca na końcu pierwszego tomu, uciekła i odcięła się od Igora.

Twardo nie chciała do siebie dopuścić mężczyzny, który zawładnął jej sercem.

Za nic miała słowa bliskich jej osób, które doradzały, by poczekała na wyjaśnienia.

Szok i zazdrość zaślepiły zdrowy rozsądek.

Dopiero wyjazd do Karpacza i rozmowa z obcym człowiekiem pozwoliła dopuścić do siebie możliwość rozmowy z Igorem i prawda okazała się być skomplikowana ale zrzuciła wielki kamień z serca Pauliny.

W tym tomie również mamy humor, przyjaźń, wsparcie rodziny.

Jest to bezpośrednia kontynuacja poprzedniej części więc trzeba czytać po kolei.

Autorka ma przyjemne, lekkie pióro i mimo, że akcja osadzona jest w Polsce i bohaterzy mają także imiona z tego kraju, to nie przeszkadzało mi to.

Tym bardziej, że znam większość z miejsc osadzonych w fabule jako mieszkanka Dolnego Śląska.

Poruszone zostały ważne tematy, jak danie drugiej szansy czy właśnie wpływ szczerej rozmowy i braku tajemnic na związek miłosny oraz zawodowy bowiem nasi bohaterowie są współpracownikami, właściwie to nawet jest tu relacja szef - pracownica.

Znajdziemy także traumy, z jakimi się spotkali nasi bohaterowie, także Ci nowi jak Adam z Karpacza.

Nie wyobrażam sobie bólu, jaki musiał czuć a mimo to jest bardzo empatycznym i radosnym człowiekiem, który dzieli się swoim dobrem z innymi.

Miłość, taka prawdziwa, zawsze wygra chociażbyśmy sami próbowali z tym uczuciem walczyć i to jest piękne, jeśli kochamy z wzajemnością a w przypadku naszych bohaterów tak właśnie było.

Poznałam tę serię w nowym wydaniu i to jest idealny zestaw książek do czytania w ogrodzie, lekkie ale niosące w sobie wiele emocji i mądrości życiowych, które zostaną z nami dłużej i są ponadczasowe.

Paulina i Igor są ludźmi takimi, jacy otaczają nas.

Kochają, zazdroszczą, bywają smutni, mierzą się z problemami.

Paulina po przypadkowym i nieoczekiwanym spotkaniu ucieka do Karpacza. Igor nie powiedział jej wszystkiego. Być może nawet ją oszukał, a ona nie tak wyobrażała sobie związek. Mężczyzna wyrzuca sobie zatajenie i odkładanie wyznania prawdy na później...teraz może być już za późno....

Jak często uciekamy przed rozmową, przed prawdą i przed tym czego nie da się uniknąć. Zaszywamy się z dala od ludzi, zwłaszcza tych bliskich, zamykamy w swoich racjach nie dając dojść do głosu rozumowi. Kierujemy się emocjami, a to nie zawsze dobry doradca. Dobrze w takim momencie trafić na osobę, która nas wysłucha, przedstawi sytuację z innej strony i namówi do rozwiązania zaistniałej sytuacji poprzez zwykłą, spokojną rozmowę. Byleby tylko nie było za późno. Potem pozostanie jedynie żal i pustka.

Bohaterka powieści musi "dojrzeć" do takich wniosków, ale czy wybaczy? Zaufanie można budować, pielęgnować przed lata, a jedno wydarzenie to niszczy. Czy warto budować je od nowa?

Kolejna część losów Pauliny i Igora, z narracja prowadzoną naprzemiennie, chociaż wydaje mi się, że tej od strony damskiej jest więcej, ciekawe dlaczego? Przyjemna powieść obyczajowa, którą dobrze się czyta. Jest to wznowienie, więc być może ktoś już zna tę historię.

Przyznam, że nie mogłam się doczekać aż sięgnę po kontynuację losów Pauliny i Igora.

Po tym, co wydarzyło się na koniec części pierwszej, główna bohaterka czuje się oszukana i nie chce nawet słyszeć o Igorze. Postanawia więc wyjechać sama na urlop do Karpacza. Tam na jej drodze staje Adam, który sprawi, że Paulina spojrzy na swoją sytuację z innej strony.

W tym czasie Igor będzie wychodził z siebie, że jego dziewczyna nawet nie chce z nim porozmawiać by to wszystko wyjaśnić. A mają sobie bardzo dużo do wyjaśnienia. Mężczyzna stara się ze wszystkich sił nawiązać z Pauliną kontakt.

Czy ucieczka zawsze jest dobrym rozwiązaniem? Czy główni bohaterowie dojdą do porozumienia? Jak zakończą się ich losy?

Przyjemnie było powrócić do dalszych losów Pauliny i Igora, zwłaszcza po zakończeniu pierwszego tomu. Byłam ogromnie ciekawa co dalej, oraz jak zareaguje główna bohaterka.

Paulina po tym, co usłyszała na własne uszy zachowała się tak jak na kobietę przystało. Czyli ona już wszystko wie i nie potrzebuje żadnych wyjaśnień bo tu nie ma co tłumaczyć. Nie chce znać Igora, nie chce z nim rozmawiać ani widzieć go na oczy, stąd pomysł na wyjazd do Karpacza.

Igor wie, że zrobił błąd, mógł już na samym początku ich związku naświetlić tę sprawę i uniknąłby takiej sytuacji. Niestety czasu nie cofnie, teraz musi zrobić wszystko by kobieta zechciała go wysłuchać.

Może i na początku tej części jest zabawa w kotka i myszkę. Ona ucieka, aon próbuje ją złapać i tu muszę przyznać, że troszeczkę mi się to już zaczynało nudzić. Cały czas czekałam na rozwiązanie tego nieporozumienia, byłam ciekawa jak w ogóle mogło do tego dojść.

Tu mnie autorka zaskoczyła bo takiego obrotu spraw to się nie spodziewałam. Tak namieszała, że chyba nikt by tego nie przewidział.

W tej powieści pokazane jest jak niedoceniany tego co mamy. Zazwyczaj zaczynamy patrzeć na wszystko inaczej dopiero jak coś stracimy. Główna bohaterka gdyby nie historia Adama prawdopodobnie nigdy nie spojrzałaby na swoją sytuację z innej perspektywy.

Książkę czyta się dosyć szybko i przyjemnie. Autorka ma bardzo lekki styl pisania i oszczędza czytelnikowi długich i męczących opisów. Wszystko jest naprawdę świetnie opisane, aż chce się rzucić wszystko i tylko czytać.

Jeśli nie czytaliście tej serii to koniecznie musicie nadrobić, a ja zdradzę wam w tajemnicy, że niebawem napiszę swoją opinię o trzecim tomie.

Zaczytałam się na kilka godzin, zapominając o świecie dookoła. Drugi tom historii Pauliny i Igora wciąga i ma się ochotę na więcej.

Jeżeli planujecie lekturę „Zaufaj mi jeszcze raz” to lepiej najpierw sięgnijcie po pierwszy tom „Czekałam na ciebie”. Trzeba czytać po kolei, inaczej opowieść nie będzie pełna.

W drugim tomie Paulina ucieka przed Igorem, nie pozwala mu się wytłumaczyć (w końcówce poprzedniej części nagle pojawia się małe dziecko, które mówi do Igora tato). Nie chce słyszeć niczego. Straciła zaufanie i nie potrafi sobie poradzić ze swoimi emocjami. Wyjeżdża do Karpacza, by z perspektywy kilkudziesięciu kilometrów spróbować sobie poradzić, z tym że nadal kocha Igora, ale już nie potrafi mu wybaczyć. Całe szczęście jednak w życiu jak w kalejdoskopie i wszystko zmienić się może.

Ciepła, sympatyczna książka o miłości, sztuce wybaczania, zaufaniu w związku. Całej historii by nie było, gdyby bohaterowie byli szczerzy wobec siebie… Tematy trudne i obecne w naszym życiu codziennie, ale w tej książce sprzedane bez patosu, moralizowania i nachalności. Sprawdza się też w czytaniu dwugłos głównych bohaterów, bo jednak mężczyzna i kobieta widzą świat nieco inaczej ?

Teraz pozostaje czekać na tom trzeci pt. „Damy radę kochanie”, żeby sprawdzić, co jeszcze takiego ta para może w życiu zdziałać.

"Nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie nam się pożegnać. Nie można niczego odkładać na jutro, bo jutro jest niepewne."

Najgorsze decyzje to te podejmowane pod wpływem chwili.

To te, w których emocje biorą górę.

I te, na które patrzymy przez pryzmat własnych odczuć, nie patrząc na tę drugą stronę...

Po burzliwym zakończeniu "Czekałam na ciebie" Magdaleny Krazuze, nadszedł czas na kontynuację serii czyli książkę "Zaufaj mi jeszcze raz".

Tutaj śledzimy dalsze losy Pauliny i Igora.

Losy niezwykle pokrętne.

Losy nazanaczone cierpieniem.

Losy nieprzewidywalne.

Losy nasączone emocjomami i życiową mądrością.

Losy pełne miłosnych zawirowań, ale też rozczarowań.

Czasami jest tak, że jedna chwila potrafi zaważyć na naszym życiu.

Jedna zaskakująca wiadomość sprawia, że po policzkach płyną łzy rozczarowania.

Jeden moment rozrywa serce i sprawia, że to, co mieliśmy za pewność, runęło niczym domek z kart.

Niestety tajemnice mają to do siebie, że prędzej czy później wychodzą na jaw - często bez naszej ingerencji. Są dziełem przypadku, a my nie zdajemy sobie sprawy, że ich wyjawienie, może tak bardzo wstrząsnąć nie tylko naszym światem, ale także osoby, z którą ten świat dzielimy.

Igor także zachował pewien sekret w tajemnicy przed Pauliną. Ten sekret dotyczył bardzo ważnej kwestii, o której kobieta powinna była wiedzieć od samego początku trwania ich związku.

Bo czy da się zbudować coś trwałego na fundamencie nieporozumień i niedomówień?

Kiedy prawda wychodzi na jaw, Paulina nie kryje swojego rozczarowania. Czuje się zdradzona i oszukana. Zamyka się przed Igorem. Nie chce go widzieć. Nie chce słyszeć jego tłumaczeń. Wyjeżdża, by chociaż na chwilę przestać myśleć o tym, co ją spotkało. W pensjonacie, w którym się zatrzymuje, poznaje przystojnego Adama. Jego historia mocno nią wstrząsa, a wspólne bolesne doświadczenia zaczynają ich do siebie zbliżać.

Czy jednak z tej relacji wywiąże się romans?

A może Paulina nabierze dystansu do sytuacji w jakiej się znalazła i szczerze porozmawia z Igorem?

"Zaufaj mi jeszcze raz" to książka, na którą z niecierpliwością czekałam. Po tym, jak zakończył się pierwszy tom, byłam ogromnie ciekawa dalszych losów bohaterów. Autorka nie szczędzi emocji, nie szczędzi niepewności. Ukazuje, co tak naprawdę w życiu się liczy. Ukazuje, że decyzje podjęte pod wpływem chwili, niezawsze są tymi dobrymi.

Potrafią zranić i rozczarować.

Potrafią oddalić od siebie dwojga kochających się ludzi.

Dlatego tak ważna jest rozmowa.

Rozmowa, na którą nigdy nie jest za późno.

Bo nawet najgorsza prawda jest lepsza od najlepszego kłamstwa. Niestety na tym ostatnim nie uda się zbudować niczego trwałego.

"Zaufaj mi jeszcze raz" to powieść, która zmusza do refleksji. Mnie oczarowała.

A Ciebie?

Zaczytałam się na kilka godzin, zapominając o świecie dookoła. Drugi tom historii Pauliny i Igora wciąga i ma się ochotę na więcej.

Jeżeli planujecie lekturę „Zaufaj mi jeszcze raz” to lepiej najpierw sięgnijcie po pierwszy tom „Czekałam na ciebie”. Trzeba czytać po kolei, inaczej opowieść nie będzie pełna.

W drugim tomie Paulina ucieka przed Igorem, nie pozwala mu się wytłumaczyć (w końcówce poprzedniej części nagle pojawia się małe dziecko, które mówi do Igora tato). Nie chce słyszeć niczego. Straciła zaufanie i nie potrafi sobie poradzić ze swoimi emocjami. Wyjeżdża do Karpacza, by z perspektywy kilkudziesięciu kilometrów spróbować sobie poradzić, z tym że nadal kocha Igora, ale już nie potrafi mu wybaczyć. Całe szczęście jednak w życiu jak w kalejdoskopie i wszystko zmienić się może.

Ciepła, sympatyczna książka o miłości, sztuce wybaczania, zaufaniu w związku. Całej historii by nie było, gdyby bohaterowie byli szczerzy wobec siebie… Tematy trudne i obecne w naszym życiu codziennie, ale w tej książce sprzedane bez patosu, moralizowania i nachalności. Sprawdza się też w czytaniu dwugłos głównych bohaterów, bo jednak mężczyzna i kobieta widzą świat nieco inaczej ?

Teraz pozostaje czekać na tom trzeci pt. „Damy radę kochanie”, żeby sprawdzić, co jeszcze takiego ta para może w życiu zdziałać.