Zanim zgaśnie dzień

👉Na tą historię czekałam w zasadzie już od pierwszego tomu tej serii. Mason, chłopak, któremu chyba każda z nas uległa, bo ten gościu był po prostu fenomenalną postacią. Autorka długo kazała czekać nam na tom poświęcony Masonowi, i powiem wam szczerze, że byłam tak napalona na tą książkę, że po jej przeczytaniu czuję spory niedosyt, tak jakby czegoś mi w tym zabrakło, spodziewałam się, że będzie to mocniejsze czy intensywniejsze.

👉No to dostaliśmy kolejną emocjonalną bombę, bo tak trudnych i sprzecznych emocji, to chyba jeszcze żeśmy od tej autorki nie dostali. Masona polubiłam już w pierwszym tomie całej serii, jego uczucia do Lindy były namacalne, ale dopiero tutaj zaczyna się o nich mówić na głos. Autorka pokazała nam go w pełnej krasie, włączając to jest stan psychiczny i emocjonalny. W świetny sposób pokazała nam jak pod kolorowa powłoką, za tą lekkością życia i pozorną radością, może kryć się wiele sprzecznych emocji, traum, bólu, niewypowiedzianych żali. Mason w pewnym momencie staje się tutaj bardzo kruchy, co też wielu z nas może uświadomić, że facet, też może mieć chwilę słabości i może się pogubić, a nawet załamać. Z drugiej strony mamy też kobietę po przejściach, która rozpoczęła nowy rozdział w swoim życiu, w którym nie przewidywała romansu, a już na pewno nie z młodszym od siebie facetem. Mamy tutaj więc odwrócony age gap, który coraz bardziej mi się podoba, choć ten temat i sam motyw wzbudza sporo kontrowersji.

👉Jak zawsze podobało mi się, że autorka pokazała dwie strony medalu. Dobitnie pokazała aspekty, których się nie dostrzega, albo świadomie pomija, ale ich zrozumienie czasami bywa kluczowe. Co więcej skupiła się ona tutaj na ciekawych relacjach, rodzinnych, przyjacielskich, czy budowaniu nowych jak nowy partner matki, z jej synem. Ale najważniejszą według mnie relacją tutaj ukazaną była relacja Masona i Lindy, niby przyjacielska, ale mająca w sobie coś więcej, coś czego dotychczas nie było widać, a co wskazało na to, że ta relacja była ciut toksyczna.

👉Co mi się najbardziej podobało? Moment, w którym puściła tama, w którym Mason skończył być chłopcem na posyłki, w którym poluzował hamulce i każdemu powiedział co o nim myśli, kiedy padły najostrzejsze słowa prawdy. Nie wiem ile razy czytałam ten fragment, powoli będę go umiała wyrecytować z pamięci, ale to było po prostu boskie. Powiedziałabym, że to taki punkt kulminacyjny całej książki, później wchodzi drama, tutaj ubolewam, że nie była ona mocniejsza. Następstwem tego wszystkiego są zaś zmiany, tutaj też mam żal, że tak mało o tym było, że nie było to szerzej rozbudowane, zabrakło mi tutaj prób odbudowy, konkretnej rozmowy, kolokwialnie mówiąc płaszczenia się winnych, czy takiego jakby domknięcia tych wszystkich spraw, których na końcówce naprawdę wiele się zebrało. Dlatego też czuję ogromny niedosyt, czuję się tak jakby mnie ktoś nagle z tego całego uniwersum wyrzucił, więc postuluję o jeszcze jeden tom, najlepiej poświęcony wszystkim bohaterom, żeby wszystkie te niepoukładane sprawy, poukładać :)

👉Książkę polecam, nie tylko fankom Masona, ale wszystkim, którzy lubią emocjonalne, złożone i wielowątkowe historie, w których poruszone są ważne, trudne jak i kontrowersyjne tematy. To też książka dla wielbicieli nietypowych historii, bo tutaj nie ma co doszukiwać się schematów czy powtarzalności. Choć trochę na nią ponarzekałam, to bardzo mi się podobała, choć jest mi mało. Mimo to polecam zarówno książkę, jak i całą serię Złamane serca.

*olilovesbooks2*