Zbrodnia, której nie było

To druga część serii o Gabrieli, która jest świetną policjantka, jednak z powodów osobistych zajmuje się teraz pensjonatem. Jednak jak wiecie policyjny nos nie zaprzestaje działać nawet w tak sielskich okolicznościach. Gdy jej koleżanka ginie w wypadku intuicja Gabrieli mówi jej, że powinna poszukać głębiej.

Cudowny pomysł z włączeniem do historii niebanalnego kryminału. No i w sumie jest to jeden z ciekawszych sposobów na morderstwo. Uprzedzam, że jeśli ktoś nie przepada za pająkami może poczuć niepokój czytając tę książkę.

Bardzo dobrze zbudowani bohaterzy, wielowymiarowi, mierzący się z różnymi emocjami. Każdy z nich jest inny i charakterystyczny. Znakomicie pokazany ich świat wewnętrzny i myśli, nawet u bohaterów drugoplanowych. Czytając tę książkę możemy też przy okazji wyciągnąć między wierszami parę mądrych wniosków.

Choć okładka i tytuł przywodzą na myśl komedię kryminalną jest to raczej taki cozy kryminał. Będzie idealny na wakacyjny wyjazd.

Moja ocena: 8/10

Niewielka miejscowość uzdrowiskowa, przyjemny pensjonat, wątek literatury i zbrodnia? To części składowe drugiego tomu serii kryminałów cosy crime Jaśminowy Dwór Katarzyny Gacek pt. „Zbrodnia, której nie było”, który mimo wszystko da się też czytać jako powieść oddzielną - zagadka kryminalna zamknięta jest w jednym tomie, a relacje i emocje postaci odpowiednio przypomniane tak, by nikt nie czuł się zagubiony. No, zagubiony bardziej niż czuje się w swojej codzienności, choć i z tym ta powieść sobie radzi, sprawnie oswajając lęki, z jakimi na życiowej drodze przychodzi mierzyć się każdemu z nas. W tym wypadku jeden lęk, podświadomy, trudny do kontrolowania, wpleciony zostaje w wątek kryminalny, który prowadzony jest w starym, dobrym stylu, w skupieniu na zagadce, a równocześnie mocno opiera się na bardzo aktualnych potrzebach społecznych. Rodzina, wsparcie, potrzeba świadomości kogoś obok odgrywają ważną rolę, choć, jak wszystko tutaj, nie są przedstawione zerojedynkowo. Miłość wiąże się z obawą i lękiem, a samotność z nierozważnymi decyzjami. I właśnie to podoba mi się w prozie Katarzyny Gacek - autorka nie mydli czytelnikom oczu, że rzeczywistość toczy się w różowej bańce, a jasno opisuje cienie i szarości, jakie nieustannie towarzyszą małym radościom i blaskom. Równocześnie to odpowiada za określenie „cosy” - poczucie, że każdy z nas z czymś podobnym się mierzy, działa jak otulający, uspokajający kocyk. Sama zagadka kryminalna jest oczywiście bazą, która tym razem toczy się dwutorowo, która jest dobrze przemyślana i zakręcona tak, że niełatwo będzie czytelnikowi wpaść na jej rozwiązanie, choć oczywiście w teorii jest to możliwe. Niewielkie wątki humorystyczne łagodzą odbiór powieści, a wątki obyczajowe subtelnie wplecione są w kryminał. To coś dla tych, którzy cenią sobie dobre łamigłówki, motywy literatury w powieści i spokojną akcję podszytą solidną psychologią.

Długo czekałam na kolejny tom z nałęczowskiego cyklu, ale było warto!

Gabi Cybulska coraz bardziej przyzwyczaja się do leniwego życia w Nałęczowie i oswaja się z myślą, że wkrótce zostanie mamą. Ciągle jednak tęskni za zmarłym niedawno mężem i brakuje jej policyjnej roboty i partnera Tomka Leona. Gdy w tragicznym wypadku ginie jej ginekolożka i przyjaciółka, Gabi czuje, że coś tu nie gra. Szybko orientuje się, że śmierć Ewy jest kopią fabuły powieści, którą niedawno omawiały w bibliotecznym klubie książki. W ten sposób Cybulska wpada na trop nałęczowskiego Tulipana, a kolejne ślady wiodą do Lublina i łączą się ze sprawą, którą kiedyś Gabi prowadziła z Leonem.

Kasia Gacek stworzyła kolejną fabułę, która wciągnęła mnie w swoją zamotaną zagadkę. Ciekawie zaczyna się już na samym początku, kiedy to na spotkaniu klubu książkowego dochodzi do spięcia między uczestnikami, a potem autorka umiejętnie podtrzymuje to napięcie, gra plot twistami i podrzuca nowe tropy, by zmylić wcześniejsze założenia. Pozornie niezwiązane ze sobą wątki i postacie spotykają się na wspólnej płaszczyźnie, a sam finał oszałamia. No nie spodziewałam się i jestem zła, bo to nie ten, co chciałam i na którego stawiałam, a było tak blisko... ech, no trudno...

Świetna kryminalna intryga wciśnięta jest w fantastycznie odmalowany małomiasteczkowy klimat Nałęczowa, z całym dobrodziejstwem społeczno-obyczajowym tego uzdrowiska. Kocham książki zlokalizowane w małych miasteczkach, te wzajemne utajone żale i pretensje, lokalne waśnie i miejscowe układy i ten brak anonimowości. Idealne miejsce na brawurową zbrodnię!

Ta nuta obyczajowości daje głównej bohaterce przestrzeń na dalsze przeżywanie żałoby i tęsknoty za mężem, pozwala na rozterki i umożliwia powolne wychodzenie z życiowego kryzysu. Chciałabym może, żeby Gabi była bardziej stanowcza i kategoryczna wobec niektórych osób i więcej stawiała na swoim, bo ani się obejrzy, a inni umeblują jej życie i będzie "pachniało już nawet nie Ikeą, tylko Jyskiem".

Nadal mam ochotę przegryźć aortę Aldonie, a następnie przywalić Wiktorkowi. I nie wyobrażam sobie tego cyklu bez babki Florentyny i jej tekstów w stylu: "Ale córka jej się postawiła i zamiast na stomatologię poszła na medycynę" - padłam ze śmiechu! Ta mocno drugoplanowa staruszka, która prawie nie opuszcza swojego zadymionego papierosami pokoju, kradnie całe show.

No i cóż... Autorka znowu przerwała w takim momencie, że nic, tylko siąść i płakać...

Coraz bardziej czuję, że cosy crime to zaczyna być mój nowy kierunek czytelniczy, a Kasia Gacek sprawia, że chce mi się w tym kierunku podążać. "Zbrodnia, której nie było" to prowokująca do myślenia, porywająca, dynamiczna intryga ze szczyptą humoru, napisana lekkim, swobodnym stylem. To się czyta idealnie, a ja dobrze się czuję w tym środowisku bez makabry, morza krwi i innych plastycznych okropności.

Aha... bym zapomniała... jak ktoś cierpi na arachnofobię, to zalecam ostrożność przy "Zbrodni, której nie było". O pająkach tu sporo, a Fabian to wręcz specjalista w temacie tychże...

Gabriela była policjantką i szczęśliwą kobietą przez 20 lat, aż do wypadku, w którym zginął jej mąż.

Wtedy wszystko, łącznie z jej dalszym istnieniem, straciło dla niej sens.

Odeszła z policji, zgodziła się pomóc rodzicom w prowadzeniu rodzinnego pensjonatu ("ale tylko przez miesiąc i ani godziny dłużej!") i wyjechała z Lublina do Nałęczowa.

Trafiając dokładnie na początek afery kryminalnej, co, mówiąc mało delikatnie, dało jej "kopa" by jednak żyć dalej. A kropkę nad "i" postawiło odkrycie, że jest w ciąży ...

Teraz dobiegał końca drugi miesiąc jej pobytu w Nałęczowie i czwarty miesiąc ciąży; podjęcie decyzji w sprawie mieszkania i pracy oraz świadomość, że urodzi dziecko Tomasza dały jej spokój i poczucie, że rozpoczyna życie na nowo.

Pracowała, spotykała się z rodziną i przyjaciółką, zapisała się do Klubu Książki i nawet była na pierwszym spotkaniu.

Ale w duszy wciąż była "policjantką" - gdy w wypadku samochodowym zginęła jej przyjaciółka, kilka drobnych zdarzeń, wydawałoby się, że zupełnie ze sobą nie związanych i bez znaczenia, nasunęło jej myśl, że ktoś ten wypadek bardzo perfidnie i wymyślnie spowodował ...

Kocham książki Katarzyny Gacek!

Mają dynamiczną, wciągającą od pierwszych stron akcję, emocje buzujące jak lawa w wulkanie, różne wątki tworzące jedno - jak pasma włosów splecionych w warkocz.

I humor - delikatny, do uśmiechania się, a czasem i roześmiania w głos.

Napisane "gackiem" same wchodzą do głowy, wystarczy na literki popatrzeć i, jak dla mnie, są nieodkładalne, pochłaniam je za jednym podejściem.

Choć są one cosy crime, poruszają też sprawy poważne: ocenianie po pozorach, niezrozumienie, brak akceptacji i nawet hejt, brak samokrytyki, żałobę i, w tej książce najważniejsza z nich - sprawa łatwowierności kobiet, zwłaszcza samotnych.

Tych, które spragnione uczuć i uznania, wpadają w sidła uwodziciela jak muchy w sieć pająka. Przekonane, że kobieta samotna jest bez wartości, bojące się i tego, co ludzie powiedzą, i czy same dadzą sobie radę, wiążą się z mężczyznami, którzy kilkoma słowami i drobnymi gestami potrafią je tak oczarować, że nawet jak już zaczynają wątpić w szczerość swego wybranka nie potrafią, a czasem i nie chcą, wyjść z tego związku. Choć tracą w nim wszystko - pieniądze, wiarę w ludzi, a bywa, że i życie.

Chyba większość z nas słyszała o takich historiach ...

Summa summarum, czyli podsumowując - przez TAKĄ książkę leci się jak halny przez Tatry! A jeśli została zarwana noc to wcale jej nie żal ...