Na dnie lustra

Cenicie książki, które wciągają od pierwszych stron? A może takie, których lektura wymaga dużego wysiłku? Dziś chcę opowiedzieć trochę o powieści, która zdecydowanie należy do tej drugiej grupy, czyli o „Na dnie lustra” autorstwa Żanety Pawlik.

Narracja pierwszoosobowa pozwala na przyjęcie perspektywy głównej bohaterki, poniekąd pełni też funkcję lustrzanego odbicia jej emocji. Anita to kobieta zagubiona, pragnąca odkryć (czy też zbudować) własną tożsamość. Nie jest to jednak łatwe po latach życia w rodzinie adopcyjnej naznaczonej alkoholizmem, przemocą i grą pozorów. Wczesne negatywne doświadczenia spowodowały, że Anita zagłusza swój wewnętrzny niepokój i ból alkoholem oraz boryka się z trudnościami w budowaniu relacji. W efekcie jako czytelnicy otrzymujemy postać skomplikowaną, ale wiarygodną.

Autorka, pisząc o kwestiach brudnych i uwierających, wybiera język adekwatny do tematu — surowy, często wulgarny. Niektóre fragmenty sprawiają, że robi się niewygodnie, nawet jeśli w czasie lektury siedzimy w miękkim fotelu. Najpewniej jest to zabieg przemyślany, jednak utrudnia odbiór. Czytałam tę książkę na raty i przetrawiałam kawałek po kawałku, a niektóre sceny zostaną ze mną jeszcze długo. Mimo wszystko nie żałuję.

Jeśli nie boicie się trudnych tematów i szukacie literatury, która stroni od upiększeń oraz obnaża największe ludzkie słabości, sięgnijcie po tę pozycję. Ostrzegam jednak, że to powieść niełatwa, a miejscami wręcz emocjonalnie i językowo brutalna.

Anita Wejnart jest autorką reportaży. Wychowana w domu, gdzie żona stała murem za mężem alkoholikiem, nie zaznała zbyt wiele ciepła. Dodatkowo nie tak dawno, dowiedziała się,że została porzucona przez biologiczną matkę, a w rubryce ojciec widnieje słowo - nieznany. Nie radząc sobie z wewnętrznymi emocjami i wierząc w swoją silną wolę coraz bardziej wpada w szpony alkoholu, używek i amoralnych zachowań. Czy poszukując prawdy o sobie dostrzeże też tą, która ukryta na dnie lustra, codziennie na nią "patrzy"?

Wiedziałam, że decydując się na lekturę książki Pani Żanety nie będzie łatwo. Dobrze się domyślałam. Dostałam tak wielki bagaż emocjonalny, że w pewnym momencie nie wiedziałam co mam z nim zrobić. Zostałam oklejona nim jak mucha w pajęczynę i ciężko było się mi z niej otrząsnąć.

Anita to bohaterka z trudną przeszłością. Nie dość,że adoptowana, chociaż na miłość, co prawda chłodną i bierną, ale zawsze, nie narzeka zbyt często, to wychowana w domu z alkoholikiem i osobą współuzależnioną. Bardzo mocno, ten fakt wpływa na nią samą. Chociaż nie dostrzega jak się stacza.

W głowie buduje mit o tym, że potrafi przestać pić w każdej chwili, że alkohol nie ma na nią wpływu... A ten, jak cichy zabójca, krok po kroku prowadzi do destrukcyjnych zachowań. Ta "odwaga", którą posiada zaraz po wypiciu nie jest niczym pozytywnym. Spycha ją coraz niżej i niżej.

Tytuł jaki autorka nadała książce jest niezwykle trafny.

Co znajdziemy na dnie lustra? Prawdę. Niewygodną i trudną do zaakceptowania, ale jednak prawdę.

Codziennie spoglądamy w lustra. Widzimy tylko to co z zewnątrz, skrzętnie spychając w najdalsze zakamarki emocje.

Powieść cechuje głębokie psychologiczne wejście w głowę bohaterki. Jej zmagania, decyzje i walkę, którą powinna podjąć by stanąć na nogi.

Jeśli cenicie powieści obyczajowo - psychologiczne i nie jest Wam strasznie duży i ciężki bagaż trudnych emocji, to polecam. We mnie, książka zdecydowanie zostanie na dłużej.

Anita wychowała się w domu naznaczonym alkoholizmem oraz gdzie wiało emocjonalnym chłodem. Dorosłe życie również nie jest lekkie. Odkrywa, że została porzucona przez biologiczną matkę, a tożsamość ojca pozostaje nieznana. Pozbawiona poczucia bezpieczeństwa, nie znając prawdy o sobie i nie radząc sobie z emocjami, kobieta próbuje zagłuszyć wewnętrzny ból, szukając ukojenia w alkoholu. Niby wie, dokąd prowadzi takie postępowanie, mimo to wybiera najgorsze z możliwych rozwiązań. Wpada tym samym w pętlę autodestrukcji. 

Żaneta Pawlik stworzyła historię bardzo realistyczną, bez ubarwień, bez taniego sentymentalizmu i bez oceniania bohaterki. W trafny sposób przedstawiła mechanizmy uzależnienia i lęku. Pokazała rozpacz, żal i samotność. Obserwujemy nie tylko jej psychiczną degradację, ale też fizyczną. To bardzo mocno trafia w czytelnika. 

Życie Anity to pasmo niedopowiedzeń, kłamstw, sekretów, bolesnych wspomnień i trudnych relacji. Wybory i decyzje z przeszłości wpływają na teraźniejszość. W obliczu tego wszystkiego oraz potrzeby zmiany, kobieta podejmuje pracę nad sobą i próbuje odnaleźć siebie.

Tytułowe dno ma tu podwójne znaczenie. Dla Anity staje się punktem zwrotnym, momentem, w którym rodzi się desperacka, ale silna potrzeba zmiany i zawalczenia o własną przyszłość. Sam proces leczenia ran i odkrywania prawdy o sobie jest niezwykle trudny, ale możliwy do przejścia. Nie ma tu ostatecznego upadku, a kryzys, z którego można wyjść. Z kolei dla czytelnika tytułowe dno jest lustrem do autorefleksji. 

"Na dnie lustra" to wielowymiarowa, głęboko poruszająca i emocjonalna powieść o traumie pokoleniowej, nałogu, zagubieniu, braku akceptacji, potrzebie bliskości i wsparcia, kobiecości i nadziei. To historia o sile, walce o siebie i poszukiwaniu utraconej tożsamości. Jeśli szukasz książki o ludzkich słabościach, a zarazem harcie ducha - trafiłeś doskonale!

(...) Anita Wejnart, już jako dorosła kobieta dowiaduje się, że biologiczna matka ją porzuciła, a ojciec jest nieznany. Poszukując prawdy o sobie i wogóle sensu życia, sięga coraz częściej po alkohol. Kobieta nie wie tak naprawdę kim jest, skąd pochodzi. Rodzi się w niej wielka pustka. Czy pomimo wszystko znajdzie siłę, by zawalczyć o siebie?

"Na dnie lustra" to niezwykle poruszająca i wypełniona po brzegi emocjami i bólem opowieść skłaniająca do refleksji nad tym, jak przeszłość wpływa na nasze obecne wybory i jak trudno czasem spojrzeć na siebie i na życie bez lęku. To historia o poszukiwaniu siebie, o potrzebie bliskości i o tym, że nawet po najcięższych doświadczeniach można znaleźć w sobie siłę.

Główna bohaterka to kobieta, która nosi głębokie rany wywołane trudnym dzieciństwem naznaczonym alkoholizmem, brakiem miłość, emocjonalnym chłodem. Wzbudza ona w czytelniku współczucie, nie da się przejść obojętnie wobec tak niełatwego losu, który stał się jej udziałem. Mam wrażenie, że autorka postawiła w tej historii na emocje. I to właśnie one są jej największą siłą. Obserwując wewnętrzna walkę jaką musi toczyć Anita, z samotnością, poczuciem odrzucenia, uzależnieniem, dostrzegamy, że nie jest to jakaś wyidealizowana postać, ale osoba z krwi i kości. Przez to też jej historia może być bardziej prawdziwa i bliska nie jednej osobie, mierzącej się z podobnymi problemami.

Myślę, że ta jakże wartościowa lektura pozostanie w mojej pamięci na długi czas. Bardzo lubię takie powieści, które poruszają ważne sprawy życiowe, ukazują relacje międzyludzkie, skupiają się na aspekcie emocjonalnym, psychologicznym. Pomimo ciężkości tematyki, książkę czyta się bardzo dobrze i wcale nie chce się jej odkładać.

Gorąco polecam !!